“ฉันพูดแล้วเขาก็ไม่ฟัง พ่อเขาก็คุมไม่อยู่ หางานในโรงงานให้ทำ ทำได้แค่สองวันก็บ่นว่าเหนื่อย เอาแต่นอนแผ่อยู่บ้าน” แม่ของเซี่ยลี่กล่าวอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ
“บ้านเธอไม่มีญาติที่มีอำนาจหน่อยหรือ คนคนนั้นเป็นนายทหารใหญ่ในกองทัพ ให้เขาพาเซี่ยลี่เข้าไปอยู่ในกองทัพสิ ฝึกให้หนักหน่อย จะได้ขัดเกลานิสัยให้ดีขึ้น” ป้าข้างบ้านแนะนำ
แม่ของเซี่ยลี่ฟังแล้วก็ครุ่นคิด ก่อนหน้านี้สามีของเธอก็เคยมีความคิดแบบนี้เหมือนกัน
แต่เธอไปสืบเรื่องในกองทัพมาแล้ว ต้องตื่นแต่เช้าและเข้านอนเป็นเวลา ทุกวันมีแต่การฝึกหนัก เธอกลัวว่าลูกชายจะทนไม่ไหว
ที่สำคัญคือทั้งลำบากทั้งเหนื่อยเกินไป ถ้าเซี่ยลี่เข้าไปจริง คงไม่ถึงสองวันก็ถูกฝึกจนผอมแห้งเหมือนลิง
“ช่างเถอะ ฉันกับพ่อเขาจะลองหางานสบาย ๆ ให้ รอเขากลับมาแล้วค่อยให้ไปทำงาน” แม่ของเซี่ยลี่กล่าว
ป้าข้างบ้านได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้า ขี้เกียจจะพูดให้เปลืองน้ำลายอีก
นี่มันชัด ๆ ว่ารักลูกแบบผิด ๆ จนทำให้ลูกเสียคน เห็นว่ากองทัพเหนื่อยเกินไป ก็เลยจะหางานสบาย ๆ ให้เซี่ยลี่ทำ
ให้ตายสิ เป็นหนุ่มอายุยี่สิบกว่าแท้ ๆ แต่กลับเอาแต่กินกับนอน วัน ๆ ก็เหลวไหล ไม่ยอมทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ความลำบากแค่นิดหน่อยก็ทนไม่ได้ ใช้ชีวิตราวกับเป็นจักรพรรดิ
เธอจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ยังไงก็เป็นเรื่องในบ้านคนอื่น ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
-
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองวันต่อมา
เซี่ยลี่นั่งรถไฟต่อรถยนต์ แล้วสุดท้ายก็นั่งรถแทรกเตอร์ขนของที่มุ่งหน้าเข้าหมู่บ้าน เดินทางต่อหลายทอดอย่างยากลำบาก กว่าจะไปถึงบ้านเกิดของเสิ่นเจียว