“ฉันเป็นใคร ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับคุณนะ” เสิ่นเจียวมองอีกฝ่ายตรง ๆ เอ่ยอย่างสุขุมเย็นชา
“ที่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ ก็เพราะไจ๋เยว่ช่วยยื่นเรื่องขออนุมัติจากผู้บังคับบัญชาให้ฉัน”
เซี่ยหรงหรงได้ยินก็จ้องเธอเขม็ง ไม่คิดว่าสาวบ้านนอกจากชนบทคนนี้จะมีหน้าตาชวนให้คนหลงใหลก็ว่าแย่แล้ว ยังปากคอเราะร้ายอีกด้วย
แต่เธอมั่นใจว่าตอนนี้ไจ๋เยว่ยังมีสถานะเป็นโสด ดังนั้นปีศาจมารยาคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้านพักครอบครัวจึงผิดระเบียบ เธอจึงเอ่ยเยาะเย้ยเสียงดังทันที
“ไม่มีชื่อไม่มีสถานะ ยังกล้าตามมาถึงเขตทหารอีก ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวบ้างหรือไง?!”
“ก็จริง คนชนบทเห็นโลกแคบ พอเห็นไจ๋เยว่เป็นนายทหาร ก็แทบอยากจะกระโจนเข้าใส่ เกาะติดเขาไม่ยอมปล่อยเลยสินะ!”
“ยังไม่ทันแต่งงานกัน ก็มาอยู่ด้วยกันแล้ว ไม่กลัวคนเขานินทาลับหลังบ้างหรือไง!”
“คุณเคยคิดบ้างไหมว่าการทำแบบนี้จะส่งผลเสียต่อไจ๋เยว่แค่ไหน? คุณนี่เห็นแก่ตัวจริง ๆ ไม่เคยคิดถึงไจ๋เยว่เลยสักนิด!”
เสิ่นเจียวถูกถ้อยคำดูหมิ่นและคำด่าทอถาโถมใส่หน้า น้ำลายแทบกระเด็นมาโดนเธออยู่แล้ว
เมื่อเห็นท่าทางวางอำนาจของอีกฝ่ายที่เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง เต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าและดูแคลน เสิ่นเจียวก็กำขอบประตูแน่นขึ้น
ถ้าเป็นนิสัยปกติของเธอ เธอคงโต้กลับไปแล้ว ไม่มีทางยอมให้ใครมาดูถูกกันอย่างไร้เหตุผลแบบนี้
แต่ตอนนี้เธออาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ไจ๋เยว่ใจดีรับเธอไว้ แถมวันนี้ก็เพิ่งเป็นวันแรก...
เสิ่นเจียวจึงได้แต่ฝืนกดความโกรธในใจไว้ เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้ไจ๋เยว่เพิ่ม เรื่องใหญ่ก็ทำให้เป็นเรื่องเล็กได้ก็จะทำ