“ฉันไม่สนหรอกว่าจะเกิดผลอะไรตามมา...” เซี่ยหรงหรงตะโกนขึ้นทันที พ่อของเธอเป็นหัวหน้าหน่วยพยาบาล เธอจะต้องกลัวเด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่งไปทำไม?
“เมื่อเช้าโจวซิวหลานแค่บีบแก้มเสิ่นเจียว ผู้บัญชาการไจ๋ก็ปวดใจแทบแย่ แถมยังจะเอายามาทาให้อีก ถ้าแกกล้าทำร้ายเธอ ระวังผู้บัญชาการไจ๋จะมาเอาเรื่องแก” หวังฮุ่ยพูดต่อ ตัดความยโสของเซี่ยหรงหรงจนชะงัก
เซี่ยหรงหรงเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินว่าไจ๋เยว่ปกป้องผู้หญิงคนนั้นถึงขั้นนี้ แค่ถูกบีบแก้มยังต้องเอายามาทาให้...
“แกหลอกฉันใช่ไหม! เรื่องแบบนี้ไจ๋เยว่ไม่มีทางทำหรอก!” เซี่ยหรงหรงพูดอย่างไม่เชื่อทันที
ไจ๋เยว่เป็นใคร? พวกทหารในเขตทหารแอบเรียกเขาว่ายมราชเหน็บหนาว แล้วเขาจะทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้ได้ยังไง?! เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!
“ฉันจะหลอกแกไปทำไม เมื่อเช้าฉันอยู่ในเหตุการณ์ด้วย” หวังฮุ่ยกล่าว
“ฉันเห็นกับตาว่าผู้บัญชาการไจ๋ห่วงเสิ่นเจียวมากแค่ไหน ที่ฉันออกมาห้ามไม่ให้ทะเลาะกันก็เพราะหวังดีต่อแก หรือแกคิดว่าตัวเองมีปัญญาไปมีเรื่องกับเขาและตระกูลไจ๋?”
พอหวังฮุ่ยพูดจบ เซี่ยหรงหรงก็กำหมัดแน่น กัดฟันกรอด
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเธอไม่มีทางสู้ไจ๋เยว่ได้ แค่เรื่องที่เธอชอบเขา หากไจ๋เยว่รักปีศาจมารยาคนนั้นจนหมดหัวใจจริง ๆ... แล้วเธอจะยังมีโอกาสเหลืออยู่อีกสักนิดได้อย่างไร?
“โธ่เอ๊ย แกห้ามลงมือกับเสิ่นเจียวนะ ผู้บัญชาการไจ๋รักและทะนุถนอมภรรยาของเขามากจริง ๆ” ตอนนั้นเอง ผู้หญิงหลายคนที่ยืนดูอยู่ด้านหลังก็เดินเข้ามา คนที่พูดประโยคนี้คือโจวซิวหลาน
“ใช่ ๆ แกยังไม่เคยเห็นท่าทีที่เขาปกป้องคนของตัวเองเลย น่ากลัวมาก แค่พูดกับเสิ่นเจียวเพิ่มอีกคำก็ยังไม่ยอม”