เขาอยากแก้แค้นเรื่องที่เซี่ยหรงหรงถูกไล่ออกไปก่อนหน้านี้ จนตัวเองเกือบถูกไจ๋เยว่รายงาน เขาจึงเก็บความขุ่นเคืองไว้ รอวันนี้มานานแล้ว
ไม่อย่างนั้นเขาจะเลือกให้เสิ่นเจียวติดตามหน่วยพยาบาลไปทำไม?
คราวก่อนเขายังฝ่าฝืนระเบียบยื่นคำขอให้เสิ่นเจียว แล้วเซี่ยเป่ากั๋วะจะ “เห็นความสามารถ” ของเสิ่นเจียวจริง ๆ หรือ?
ทางด้านซุนจื้อหมิง หลังจากไปถามลูกศิษย์จนรู้เรื่องแล้ว ก็ตรงไปยังฝ่ายการเมือง เขาแจ้งความประสงค์กับผู้นำกองบัญชาการกรม อีกฝ่ายกล่าวว่า
“หมอซุน เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องถ่อมาถึงที่หรอก เช้านี้ผู้บังคับบัญชาชั้นบนแจ้งมาแล้ว ทางไจ๋เยว่ก็มาแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องนี้ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร”
“ผมก็แค่กลัวว่าเซี่ยเป่ากั๋วะจะใจแคบ อาศัยตำแหน่งแก้แค้นส่วนตัว แล้วจะเอาเรื่องตามระเบียบให้ได้” ซุนจื้อหมิงกล่าว
“ที่สำคัญคือพลจ่ายเจิ้งมีภูมิหลังไม่ธรรมดา หากเขาเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คงจัดการยาก” อีกฝ่ายกล่าว
“แต่ตอนนี้พลจ่ายเจิ้งพ้นขีดอันตรายแล้ว พฤติกรรมของพยาบาลสาธารณสุขทั้งสามคนก็อ้างได้ว่ารีบร้อนช่วยชีวิตคนไข้”
แต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นเช่นนี้ คนที่โดดเด่นมักตกเป็นเป้า
ช่วยชีวิตได้ก็เป็นความดีความชอบ แต่ถ้าช่วยไม่รอดก็กลายเป็นอวดเก่งอยากสร้างผลงาน ความผิดยิ่งหนักขึ้น
ถ้าทางเขตทหารอีกฝ่ายเอาเรื่องขึ้นมา ก็คงต้องให้ผู้บัญชาการท่านเก่าแห่งตระกูลไจ๋ออกหน้าแล้ว
แต่โชคดีที่พลจ่ายเจิ้งได้รับการรักษาจนหายดี
เมื่อซุนจื้อหมิงได้รับคำยืนยันจากผู้นำกองบัญชาการกรมแล้ว ก็ถามต่อว่า
“แล้วจะมีประกาศลงโทษไหมครับ? หรือแค่ตักเตือนด้วยวาจา แล้วเขียนใบรายงานตนยอมรับข้อผิดพลาดก็พอ?”
“เรื่องนี้ยังต้องหารือกันอีกที แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เป็นเรื่องเล็กน้อย” อีกฝ่ายตอบ