ฝั่งตรงข้าม
ไจ๋เยว่มองเขา สีหน้าเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ และไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เรื่องที่ควรพูดให้ชัดก็พูดกันชัดเจนหมดแล้ว เขาไม่ได้ติดค้างอะไรไจ๋จิ่งเฉิน
ยิ่งไปกว่านั้น ความรักก็เป็นเรื่องเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว ไจ๋จิ่งเฉินเป็นฝ่ายทอดทิ้งเสิ่นเจียวก่อน อีกทั้งเสิ่นเจียวก็ชอบเขา แล้วเขามีสิทธิ์อะไรต้องยกเสิ่นเจียวให้คนอื่นไปง่ายๆ?
“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ เมื่อกี้นายลงไม้ลงมือเสียใหญ่โต รีบกลับไปหน่วยพยาบาลดูสิว่าแผลปริหรือเปล่า”
อู๋กุ้ยเซียงรีบดึงไจ๋จิ่งเฉินให้เดินจากไป กลัวว่าเขากับไจ๋เยว่จะมีเรื่องกันอีก
ไจ๋จิ่งเฉินถูกลากให้เดินไปข้างหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมหันกลับไปมอง
จากนั้นเขาก็ได้แต่มองไจ๋เยว่เดินเข้าไปในลานบ้านที่มีเสิ่นเจียวอยู่ ก่อนจะปิดประตูรั้วลง
ภาพที่ทั้งสองคนรักใคร่ใกล้ชิดกันพลันผุดขึ้นในหัวเขาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งจับมือ โอบกอด และแม้กระทั่ง...จูบกัน
ชั่วขณะนั้น ไจ๋จิ่งเฉินก็กลั้นความรู้สึกไม่ไหวอีกต่อไป หญิงที่เขารักถูกแย่งไป เขาสะอื้นร่ำไห้ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้า
“แยกย้ายกันได้แล้ว ทุกคนมีธุระอะไรก็ไปทำเถอะ”
อู๋กุ้ยเซียงพาไจ๋จิ่งเฉินไปทางหน่วยพยาบาล พลางมองเหล่าเพื่อนบ้านที่ยังยืนมุงดูอยู่ไม่ไกล แล้วรีบโบกมือบอก
ละครจบลงแล้วจริงๆ ทุกคนจึงทยอยแยกย้ายกันไป บริเวณนอกลานบ้านกลับมาเงียบสงบดังเดิม
ในเวลานี้ ภายในลานบ้านเล็กๆ
ไจ๋เยว่เดินเข้าประตูแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องโถง ระหว่างเดินก็รู้สึกกระวนกระวายอยู่ในใจ
เรื่องระหว่างเสิ่นเจียวกับไจ๋จิ่งเฉินจบลงแล้ว แล้วเรื่องระหว่างเขากับเธอล่ะ?