“ดื่มเถอะ ดื่มเสร็จแล้วก็กินอะไรสักหน่อย อีกเดี๋ยวกลับเขตทหารยังต้องเดินทางอีกไกล”
เสิ่นเจียวหยิบลูกกวาดนมต้าไป๋ถู่มาสองเม็ด แล้วหยิบขนมปังกรอบมาหนึ่งกำมือ กินกับน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว
ทหารเฝ้าประตูที่เขตทหารส่งมารับพวกเขามาถึงในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา พร้อมเงินที่ไจ๋เยว่ขอไว้ด้วย
เสิ่นเจียวคิดว่าเขาจะส่งเงินให้ชาวบ้าน แต่ไม่คิดว่าหลังจากไจ๋เยว่ประคองเธอขึ้นรถแล้ว เขาจะหันไปที่ห้างสรรพสินค้าของรัฐ
เสิ่นเจียวนั่งรอเขาอยู่ในรถ พอไจ๋เยว่เดินออกมาอีกครั้ง ในมือก็ถือถุงพลาสติกสีดำใบหนึ่ง ซึ่งมีขนาดไม่น้อยเลย
เพราะถุงเป็นสีดำทั้งใบ จึงมองไม่เห็นว่าข้างในใส่อะไรไว้ เสิ่นเจียวไม่ได้ถาม เดาว่าเขาคงซื้อของไปขอบคุณชาวบ้าน
แต่เธอเดาผิดทั้งสองครั้ง ไจ๋เยว่ไม่ได้ไปไปรษณีย์เพื่อเขียนจดหมายส่งเงิน และไม่ได้ส่งของในถุงใบนั้นไปที่ไหน กลับถือขึ้นรถมาด้วย
รถมุ่งหน้าไปยังเขตทหาร ก่อนออกรถ ไจ๋เยว่ยังย้ำกับทหารเฝ้าประตูเป็นพิเศษให้ขับนุ่มนวลหน่อย อย่าขับเร็วเกินไป
เสิ่นเจียวรู้ว่าเขาทำเพราะเป็นห่วงเธอ กลัวว่าถนนขรุขระจะทำให้เธอเมารถและทรมานอีก
รถออกเดินทาง เสิ่นเจียวมองทิวทัศน์กับผู้คนที่เคลื่อนถอยหลังไปนอกหน้าต่าง แล้วเหม่อลอยไปโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างทางกลับ ไจ๋เยว่ดูแลเธออย่างดี จัดการทุกอย่างได้อย่างเหมาะสม โดยเฉพาะเมื่อวานที่เขาอยู่ตามหาเธอในหมู่บ้านเพียงลำพัง
เสิ่นเจียวกำลังคิดว่าจะตอบแทนเขาอย่างไร เงินที่เหลืออยู่มีไม่มาก เงินเดือนก็ยังไม่ออก ตอนนี้คงทำได้เพียงแสดงน้ำใจเท่าที่ตัวเองพอจะทำไหว
เธอคิดไปตลอดทางจนรถกลับมาถึงเขตทหาร ไจ๋เยว่ถือถุงพลาสติกสีดำไปส่งเสิ่นเจียวที่บ้านพักครอบครัวด้วยตัวเอง