“เอาซุปซี่โครงหมูมาให้พวกคุณค่ะ” เสิ่นเจียวยกกล่องข้าวขึ้นพลางพูด
เดิมทีไจ๋จิ่งเฉินคิดว่าเสิ่นเจียวแค่มาเข้าเวรแทนชั่วคราว แต่พอได้ยินคำพูดนี้ เขาก็เบิกตากว้างขึ้นทันที ดีใจยิ่งกว่าตอนเห็นเธอเสียอีก ราวร้อยเท่าพันเท่า
เสิ่นเจียวถึงกับเอาซุปซี่โครงหมูมาให้เขา!!!
ทั้งที่ไม่ใช่ญาติไม่ใช่เพื่อน แถมไม่ได้ซื้อมาจากโรงอาหาร แต่เป็นของที่เธอลงมือทำเองทั้งหมด!!!
“เร็ว เข้ามาเร็วครับ” ไจ๋จิ่งเฉินรีบขยับหลบให้ เสิ่นเจียวก้าวเข้าไปข้างใน
เห็นได้ชัดว่าการที่เสิ่นเจียวมาส่งซุปครั้งนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งเช่นกัน
ตอนนี้ทั้งคู่ต่างมองเธอด้วยความไม่อยากเชื่อและนึกสงสัย
ทำไมเสิ่นเจียวถึงเอาซุปมาให้พวกเขาล่ะ? เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอามาให้เสียหน่อย
“พวกคุณมัวอึ้งอะไรกันอยู่? อย่านั่งเฉยสิ รีบขอบคุณเธอเร็วเข้า” ไจ๋จิ่งเฉินหันไปบอกเจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งที่ยังนั่งอึ้ง ถือกล่องข้าวกับตะเกียบค้างไว้
เจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งถึงได้สติ รีบลุกขึ้นยืน เสิ่นเจียวเห็นดังนั้นจึงพูดว่า
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พวกคุณเป็นคนเจ็บ ขยับตัวไม่สะดวก นั่งอยู่เถอะค่ะ”
แต่ทั้งคู่ยังยืนกรานจะลุกขึ้น เจิ้งไห่กระดูกมือหัก จึงไม่มีปัญหาเรื่องยืน แต่หลี่จื้อหย่งทำไม่ได้ เขาบาดเจ็บที่ขา เจิ้งไห่จึงช่วยพยุงให้ลุกขึ้น
“ลำบากคุณต้องเสียแรงเสียเวลา เอาซุปมาส่งให้พวกเราโดยเฉพาะเลย” ทั้งคู่กล่าวขอบคุณเสิ่นเจียวอย่างจริงจัง
“ไม่ลำบากเลยค่ะ พวกคุณเกรงใจเกินไปแล้ว พวกคุณเป็นวีรบุรุษ ฉันแค่ช่วยดูแลตามกำลังเท่านั้นเอง” เสิ่นเจียวตอบ