ไจ๋จิ่งเฉินหันหลังเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย เห็นเจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งกำลังกินซี่โครงหมูอย่างเอร็ดอร่อย เนื้อในกล่องข้าวสองใบนั้นแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว
ไจ๋จิ่งเฉินเบิกตากว้าง รีบวิ่งเข้าไปแย่ง พลางพูดอย่างโมโหว่า
“ใครให้พวกแกกิน! นี่เสิ่นเจียวทำให้ฉันโดยเฉพาะนะ!”
เห็นท่าไม่ดี เจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งก็รีบคีบซี่โครงหมูสองชิ้นที่เหลือเข้าปากอย่างรวดเร็ว
เจิ้งไห่ถอยหลบได้ ส่วนหลี่จื้อหย่งขยับตัวไม่สะดวก จึงยัดซี่โครงทั้งชิ้นเข้าปากไปเลย แบบนี้หัวหน้ากลุ่มก็แย่งไปไม่ได้แล้ว
“หัวหน้ากลุ่ม ทำไมพี่ทำแบบนี้ล่ะ กินคนเดียวไม่แบ่งคนอื่นเลยนะ” เจิ้งไห่พูด
“ก็ใช่น่ะสิ ทั้งที่เฉินเจียวทำให้พวกเราสามคน...” หลี่จื้อหย่งพูดคล้อยตามทั้งที่ปากเต็มไปด้วยเนื้อจนฟังไม่รู้เรื่อง
“บ้าสิ ของพวกแกที่ไหน! พวกแกได้กินก็เพราะอาศัยบารมีฉันทั้งนั้น!” ไจ๋จิ่งเฉินเห็นกล่องข้าวว่างเปล่า ก็โกรธจนไฟลุกท่วมอก
“อะไรนะ ได้เพราะอาศัยบารมีพี่ตรงไหน เสิ่นเจียวเคารพในความกล้าหาญของพวกเรา ถึงได้ทำมาให้คนละชุดต่างหาก” เจิ้งไห่แย้ง
“อีกอย่าง พวกเราก็กินแค่ส่วนของตัวเอง ส่วนในกล่องข้าวของพี่ยังอยู่ครบ พวกเราไม่ได้แอบกินของพี่สักหน่อย”
เห็นอีกฝ่ายกินเสร็จแล้วยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ อย่างหน้าตาเฉย ไจ๋จิ่งเฉินก็โกรธจนต้องเอามือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บเท้าเอว แล้วจ้องเขม็งใส่
“เสิ่นเจียวทำให้ฉันคนเดียว! เมื่อกี้เธอก็พูดตรงระเบียงแล้ว ไม่ได้เอ่ยชื่อพวกแกสองคนสักคำ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจิ้งไห่กับหลี่จื้อหย่งก็มองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“หัวหน้ากลุ่ม พี่อย่าหลงตัวเองเกินไปสิ เสิ่นเจียวจะเอาของมาส่งให้พี่เป็นพิเศษทำไม เธอก็ไม่ใช่คนอะไรของพี่สักหน่อย” เจิ้งไห่พูดแทงใจดำ