เซี่ยซุ่ยซุ่ยกล่าวกับป้าจิวด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า "ช่วยนำดอกห้ายอินพวกนี้ไปส่งที่โรงเตี๊ยมให้ข้าด้วย"
ป้าจิวกับลูก ๆ ใช้เกวียนบรรทุกดอกห้ายอินไปยังลานเก็บของด้านหลังโรงเตี๊ยมหลงกั่ง
โรงเตี๊ยมอนุญาตให้แขกที่เข้าพักฝากสิ่งของได้ฟรี
หลังจากฝากดอกห้ายอินและของป่าทั้งหมดไว้แล้ว เซี่ยซิงหลางกับเซี่ยซุ่ยซุ่ยก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องในโรงเตี๊ยม
เมื่อเห็นเซี่ยซิงหลางกลับเข้าห้องไปแล้ว นางก็แอบย่องออกจากห้อง ไปยังที่ฝากของ แล้วนำสิ่งของทั้งหมดออกมา โอนย้ายเข้าไปในมิติ
ของเหล่านี้ล้วนต้องการรักษาความสด
ดอกห้ายอินหากอยู่ข้างนอกทั้งคืนจะไม่เน่าเสีย แต่จะเหี่ยวเฉาและหมักหมม
เมืองหลงกั่งอยู่ติดกับเขาฉงซาน เหตุผลหนึ่งที่เซี่ยซุ่ยซุ่ยเลือกมาเมืองนี้ ก็เพราะน้ำพุบนเขายังไม่เหือดแห้ง
ที่อื่นเริ่มขาดแคลนน้ำกิน เมื่อภัยแล้งสองปี บนแผ่นดินแตกระแหง น้ำในบ่อก็ขุ่นมัว ทุกครั้งที่ต้องกินน้ำ ต้องปล่อยให้ตกตะกอนอยู่ครึ่งวันจึงจะได้น้ำใส ๆ สักคำ
แต่ที่เมืองหลงกั่งนี้มีตาน้ำอยู่บนเขา ตลอดทั้งปีมีน้ำไหลไม่ขาดสาย น้ำใสสะอาดรสหวานชื่น นางคิดจะเก็บน้ำไว้ที่นี่บ้าง
นางจำเป็นต้องเก็บน้ำ แม้จะทำให้เซี่ยซิงหลางระแวงก็ตาม
"พี่ชาย ได้ยินว่าน้ำพุบนเขาหลังนี้รสชาติหวานซาบซึ้ง พี่ไปเป็นเพื่อนข้าเก็บน้ำหน่อยได้ไหม?"
เซี่ยซิงหลางตอบโดยไม่คิดแม้แต่น้อย "เจ้ารออยู่ที่โรงเตี๊ยม ข้าไปตักน้ำให้เอง"
"ข้ายังไม่เคยเห็นน้ำพุมาก่อน อยากไปดูด้วยตาตัวเอง"
"ไม่ได้ กลางคืนอันตรายเกินไป บนเขามีหมาป่า"
"ไม่ใช่มีพี่อยู่ด้วยหรือ?"
"ไม่ได้อยู่ดี อันตรายเกินไป"
"งั้นก็ได้ ข้าไปคนเดียวก็ได้"
"..."
สุดท้ายก็กลายเป็นว่า เซี่ยซิงหลางต้องไปเป็นเพื่อนนาง ถือคบเพลิง และยืมมีดพร้าจากโรงเตี๊ยม
พ่อค้าเห็นพวกเขาจะขึ้นเขาไปหาน้ำพุก็ประหลาดใจ พูดว่า "น้ำพุในเมืองพวกเราได้รับการคุ้มครองมานานแล้ว น้ำทั้งหมดถูกต่อท่อเข้ามาในเมืองแล้ว"
ปรากฏว่า เพื่อป้องกันการขโมยน้ำ และป้องกันน้ำพุระเหย ผู้ใหญ่บ้านจึงพาชาวบ้านก่อกำแพงล้อมรอบตาน้ำ และปูอิฐเป็นรางน้ำยาว ๆ เพื่อต่อน้ำเข้ามาในบ่อหินที่ก่อไว้ในเมือง