ในความทรงจำ ใบหน้าของพ่อ สองมือของพ่อ ล้วนหยาบกร้านยิ่งนัก
เขารักษาชายแดนตลอดปี ไม่ค่อยได้กลับเมืองหลวง บางครั้งสองปีก็กลับไม่ทันสักครั้ง แต่ทุกปีก่อนวันเกิดของเซี่ยซุ่ยซุ่ยไม่กี่วัน เขาจะฝากสถานีส่งสารส่งหนูไม้แกะสลักด้วยมือของตัวเองมาให้เซี่ยซุ่ยซุ่ยหนึ่งตัว
เพราะเซี่ยซุ่ยซุ่ยเกิดปีชวด
จนถึงตอนนี้หนูไม้ทั้งสิบสองตัวครบแล้ว แต่ละตัวมีท่วงท่าต่างกัน ราวกับมีชีวิต
หนูน้อยเรียงเป็นแถว เวลาหนึ่งรอบนักษัตร ความรักของพ่อ ละเอียดอ่อน อ่อนโยนยิ่งนัก
เซี่ยซุ่ยซุ่ยนั่งกับพื้น สองมือกอดกล่องไม้ ใบหน้าซุกอยู่บนกล่อง น้ำตาค่อย ๆ ไหลตามมุมกล่องลงทีละหยด
แต่ยามนี้มิใช่เวลาร่ำไห้
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา เอ่ยกับเซี่ยซิงหลางว่า “พี่สาม ข้ามีธุระจะให้ท่านสืบคนหนึ่งได้หรือไม่”
“สืบใคร?”
“สืบว่าหนิงกั๋วกงเมื่อเร็ว ๆ นี้ติดต่อกับจวนอัครเสนาบดีอย่างไรบ้าง”
“ข้าจะไปสืบทันที”
การ “เชื่อมสัมพันธ์” ระหว่างจวนอัครเสนาบดีกับจวนหนิงกั๋วกงมิได้เป็นความลับ ผู้คนในจวนหนิงกั๋วกงแทบทุกคนรู้ว่าเซี่ยหลิวเอี๊ยนจะแต่งงานกับฉีจื่ออวี๋
“คุณหนูใหญ่ตระกูลฉีบอกว่า เป็นสหายสนิทกับคุณหนูหลิวเอี๊ยน อยากให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ท่านอัครเสนาบดียังจะช่วยนายท่านรองของพวกเราให้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์สืบทอดอีกด้วย!”
เด็กรับใช้ของจวนหงอี๋กงพูดอย่างองอาจ ผู้ที่เซี่ยซิงหลางส่งไปสืบแค่เสียถั่วปากอ้าคั่วหนึ่งห่อ ก็ได้ข่าวคราวมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
แน่นอนว่า เรื่องที่ฉีอวี้โรวกับเซี่ยหลิวเอี๊ยนวางแผนกลั่นแกล้งกัน เด็กรับใช้นั้นย่อมไม่รู้
เซี่ยซุ่ยซุ่ยจึงเข้าใจแจ่มแจ้ง จูหยานกับเซี่ยฉู่เซิงวางแผนใส่ร้ายจวนแม่ทัพว่าคบคิดกับศัตรู เบื้องหลังคนทั้งสองคือฉีอวี้โรวคนเดียว
ในชาติก่อน จวนแม่ทัพถูกเนรเทศ แต่จวนหนิงกั๋วกงกลับปลอดภัยไร้กังวล
เซี่ยซุ่ยซุ่ยถูกกดขี่ข่มเหงในจวนอัครเสนาบดี ข่าวจวนแม่ทัพถูกเนรเทศ นางได้ยินครั้งแรกจากปากเซี่ยหลิวเอี๊ยน—
“เซี่ยเฟยคบคิดกับศัตรู ทรยศชาติ ทำให้องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ สมควรตาย”
“กรมวังค้นจดหมายคบคิดกับศัตรูในจวนแม่ทัพ และยังมีสมบัติที่เป็นหลักฐานอีก จวนแม่ทัพทุกคนตายระหว่างทางถูกเนรเทศ!”