เจ้าของร้านจ้องหลินหมีอยู่หลายวินาที
“380?”
“อืม”
“ฉันรับซื้อกลับมายังไม่ได้ราคานี้เลย!”
หลินหมีเงยหน้าขึ้น
“260”
เจ้าของร้าน: “?”
“ของล็อตนี้คุณรับซื้อจากสถานีรับซื้อของเก่าเขตใต้เมื่อสัปดาห์ก่อน ราคาสูงสุดก็ 260”
เจ้าของร้านทำหน้าเหลือเชื่อ “เธอแอบสะกดรอยตามฉันเหรอ?!”
“บังเอิญเห็นน่ะ”
สุดท้ายตกลงขายกันที่ 390
หลินหมีหิ้วของเดินจากไป
ในบัญชีเหลือเงินแค่ 549
เธอไม่ได้รีบซื้อของต่อ
ต้องหาเงินก่อน
เดินไปได้ไม่ไกล ก็มีร้านหนึ่งกำลังโละของเสีย
ข้างเท้าเจ้าของร้านมีอะไหล่พัง ๆ อยู่เต็มตะกร้า
“อันนี้ขายยังไง?”
“ชิ้นละ 10 สามชิ้น 20”
“มันเสียแล้วนะ ไม่รับคืน”
หลินหมีย่อตัวลงพลิกดูอยู่สองสามที
เลือกมาสามชิ้น
จ่ายเงิน
แล้วก็ไม่ได้เดินไปไหน
เธอแกะมันอยู่ข้างแผงขายของนั่นเลย
ตอนแรกเจ้าของร้านยังขี้เกียจมอง
ห้านาทีต่อมา
“ติ๊ด”
อะไหล่เก่าชิ้นหนึ่งที่เมื่อครู่ยังไม่มีปฏิกิริยา พลันสว่างขึ้น
เจ้าของร้าน: “?”
คนข้าง ๆ ก็หยุดดูเช่นกัน
“ซ่อมได้แล้วเหรอ?”
หลินหมีพยักหน้า
“ขายไหม?”
“ขาย”
“200”
“ผมให้ 250”
“300”
หลินหมีกวาดตามองคนรอบข้าง
“350”
ทุกคน: “……”
ลูกค้าคนแรกแทบหัวเราะด้วยความโมโห
“เธอซื้อมา 20 สามชิ้นเองนะ!”
“ตอนนั้นมันเสีย”
หลินหมีชี้ไปที่ไฟแสดงสถานะซึ่งติดสว่างแล้ว
“ตอนนี้มันใช้ได้แล้ว”
สุดท้ายขายออกไปในราคา 330
จ่ายไป 20
ขายต่อได้ 330
เจ้าของร้านมองตะกร้าของเสียของตัวเอง สีหน้าบอกบุญไม่รับ
“เธอรู้อยู่ก่อนแล้วเหรอว่าซ่อมได้?”
“ไม่รู้”
“งั้นกล้าซื้อได้ยังไง?”
หลินหมีมองเขาแวบหนึ่ง
“แค่ 20 เอง ขาดทุนได้”
เจ้าของร้าน: “……”
เจ้าของร้านมองตะกร้าของเสีย ใบหน้าเขียวคล้ำ
พอหลินหมีเดินไป เขาก็รีบย่อตัวลงคุ้ยอยู่นาน
สุดท้ายก็พบว่า—
มันยังเป็นขยะเหมือนเดิม
ให้ตายสิ
……
ตลอดครึ่งวันต่อจากนั้น
หลินหมีไล่กว้านซื้อของตามตารางราคาในหัว
อะไรถูกจนน่าเหลือเชื่อก็ซื้อ
อะไรที่มีคนรีบรับซื้อก็ขาย
ถ้าซ่อมได้ก็ซ่อมไปด้วย
พอเธอเปิดดูบัญชีอีกครั้ง
【ยอดคงเหลือ: 2176 เหรียญทอง】
ในกระเป๋ายังมีของที่ตัวเองใช้ได้เพิ่มมาอีกหลายชิ้น
หลินหมีอารมณ์ดีไม่น้อย
เธอเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งเอ่ยถามในร้านแห่งหนึ่งว่า
“มีแกนประสิทธิภาพสูงรุ่นเก่าไหม?”
เจ้าของร้านชะงักไป
“เธอจะเอาไปทำอะไร?”
“ประกอบคอมพิวเตอร์สมองกล”
“ของแบบนั้นหายากแล้วนะ”
เจ้าของร้านคิดอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วก็ชี้ขึ้นไปชั้นบน
“ถ้าอยากได้จริง ๆ ไปชั้นสาม ห้องในสุด”
“ไปหารีโอ”
หลินหมีจำชื่อนี้ได้
เมื่อคืนมันปรากฏในบันทึกตลาดหลายครั้ง
ขายแพง
รับซื้อถูก
มีคนร้องเรียนไม่น้อย
แถมยังเจาะช่องโหว่กฎตลาดอยู่หลายครั้ง
สรุปสั้น ๆ ได้สองคำ
พ่อค้าหน้าเลือด
“ขอบใจ”
……
พอหลินหมีเดินไปถึงห้องในสุดของชั้นสาม ฝีเท้าก็หยุดกึก
มุมห้องมีหีบโลหะสีเทาเก่า ๆ ใบหนึ่งวางอยู่
ด้านนอกติดป้ายสีแดงสะดุดตา
【ชำรุดจนใช้การไม่ได้】【ไม่รับคืนหลังการขาย】
หลินหมีย่อตัวลง
เปิดหีบออก
ข้างในเรียงอะไหล่เก่าไว้เป็นระเบียบทั้งหมด 15 ชิ้น
เธอหยิบชิ้นแรกขึ้นมา แล้วหยิบชิ้นที่สอง
ตรวจดูอยู่หลายนาที
คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“ไม่ต้องดูแล้ว”
เสียงเนือย ๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ
“ของในหีบนั่นเป็นขยะ”
หลินหมีเงยหน้า
ชายหนุ่มคนหนึ่งพิงอยู่หลังเคาน์เตอร์
อายุยี่สิบต้น ๆ
ผมสั้นสีทองอ่อน ผิวคล้ำแดดจัด แต่ใบหน้ากลับหล่อเหลา
ไหล่กว้างขายาว ท่าทางสบาย ๆ ของเขาช่างไม่เข้ากับร้านขายของเก่าโทรม ๆ แห่งนี้เลย
“หีบนี้ขายเท่าไหร่?”
“830”
เธอก้มลงมองโมดูลคำนวณในมืออีกครั้ง
เมื่อห้าปีก่อน ระบบเปลี่ยนกฎการยืนยันตัวตนไปครั้งหนึ่ง ข้อตกลงเดิมใช้ไม่ได้แล้ว
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ ของไม่ได้พัง แค่ “กุญแจ” ของอุปกรณ์รุ่นเก่าไข “แม่กุญแจ” ของระบบใหม่ไม่ได้
ถ้าเป็นแค่ปัญหาเรื่องข้อตกลง…
ราคาขายต่ำสุดของโมดูลระดับเดียวกันที่ยังใช้งานได้ผุดขึ้นมาในหัว
2,700
ต่อชิ้น
แต่ในนี้มีอยู่ 15 ชิ้น
รีโอหาวหวอด
“เอาไหม? ไม่เอาฉันจะนอนต่อแล้ว”
หลินหมีเงียบไปสองวินาที
“500”
รีโอ: “?”
“รู้อยู่แล้วว่าเป็นขยะ ยังจะต่อราคาอีกเหรอ?”
หลินหมีตอบเสียงเรียบ
“รู้อยู่แล้วว่าเป็นขยะ ทำไมยังไม่ขายล่ะ?”
“……”
ดูท่าทางหลอกง่ายแท้ ๆ
เสียดายที่ดันพูดเป็น
“800 ขาดไปสตางค์เดียวก็ไม่ขาย” รีโอคาบบุหรี่ เอาขาพาดไว้บนโต๊ะ
หลินหมีมองหีบอีกครั้ง ก่อนหลุบตาลง “ตกลง”
รีโอแปลกใจอยู่บ้าง
หลังจ่ายเงินแล้ว หลินหมียังคงยืนนิ่ง สบตารีโอเงียบ ๆ
รีโอ: “……มีอะไร?”
“ช่วยยกหน่อย”
“ยกเองสิ”
รีโอมองหลินหมีแวบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนคำพูดขึ้นมากะทันหัน “300 เหรียญทองก็ได้”
หลินหมีแค่นหัวเราะ ชี้ไปที่หมายเลขซึ่งสึกบนหีบ
“แล้วทะเบียนที่มาล่ะ?”
รอยยิ้มบนใบหน้ารีโอแข็งค้างไปชั่วขณะ
หลินหมีเงยหน้าขึ้น
“ไม่มีเหรอ?”
“……”
“งั้นฉันขอดูด้วยว่ารายงานของแบบนี้แล้วได้รางวัลไหม”
รีโอเงียบไปสองวินาที
ก้มลงอุ้มหีบขึ้นมา
“รถอยู่ไหน?”
หลินหมีชี้ลงไปชั้นล่าง
“รถไฟฟ้าคันเล็กสีชมพู”
รีโอ: “……”
ตอนรีโออุ้มหีบใบใหญ่ลากลงมาถึงชั้นหนึ่ง เจ้าของร้านหลายคนก็แอบออกมาดูเรื่องสนุก
“โห นั่นเจ้าของร้านรีโอนี่นา วันนี้ทำไมใจดีจัง ถึงกับช่วยยกหีบเองเลย?”
“หรือเห็นสาวน้อยหน้าตาดีแล้วสงสาร?”
“พูดบ้าอะไร ลืมแล้วหรือไงว่าคราวก่อนคุณหนูคนสวยจากเขตหนึ่งลดตัวมาขอคืนดี แต่โดนเขาหลอกเงินไปตั้ง 90,000 แล้วร้องไห้วิ่งออกไป?”
พอเห็นว่าขนหีบขึ้นรถเรียบร้อย หลินหมีก็คร่อมรถไฟฟ้าคันเล็กแล้วขี่ออกไปทันที
เจ้าของร้านคนหนึ่งจำเธอได้ ก็เดือดดาลขึ้นมา
“ให้ตายสิ ยัยหน้าเลือดคนนี้เอง หลอกเงินฉันไปตั้งเยอะ!”
“ฉันก็โดนเหมือนกัน เธอซ่อมอะไหล่เสียของฉันแล้วเอาไปขายต่อด้วย!”
“บ้าเอ๊ย ใช่เธอแน่! เธอซื้ออะไหล่เสียจากร้านชั้นล่างไปขายต่อให้ฉัน สาวน้อยคนนี้เป็นอะไรกันแน่ ในหัวมีตารางราคาซื้อขายประทับอยู่หรือไง?!”
เสียงบ่นดังระงมไม่ขาดสาย รีโอฟังแล้วสีหน้าเนือย ๆ ก็จางหายไปเล็กน้อย
……
ตอนหลินหมีขี่รถไฟฟ้าสีชมพูที่บรรทุก “ขยะ” เต็มคันกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว
หลินโหย่วฝูยืนรอเธออยู่หน้าร้าน
พอมองเห็นลูกสาวกลับมาแต่ไกล เขาก็ถอนหายใจโล่งอกก่อน
แต่พอมองให้ชัด
รอยยิ้มก็หายวับไป
“ของที่ลากมาข้างหลังนั่นอะไร?”
“เงิน”
หลินโหย่วฝูเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ
ตัวอักษร【ชำรุดจนใช้การไม่ได้】ขนาดใหญ่บนหีบเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
เขาเงียบไป
“เธอเรียกนี่ว่าเงินเหรอ?”
“ตอนนี้ยังเป็นขยะอยู่”
หลินโหย่วฝูสูดหายใจลึก
“ซื้อมาเท่าไหร่?”
หลินหมีไม่ตอบ
หลินโหย่วฝูจ้องเธอ
“หลินหมี”
“800”
“เท่าไหร่นะ?!”
หลินโหย่วฝูยกมือกุมอก
“เงิน 500 ที่พ่อให้ไปล่ะ?!”
“อยู่ในนั้น”
“……”
“พ่อ”
“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ!”
“พ่อต้องเชื่อสายตาการลงทุนของหนูสิ”
“ฉันไม่เชื่อเธอหรอก!”
หลินโหย่วฝูไล่ด่าเธอวนอยู่หลายรอบ
สิบนาทีต่อมา
สุดท้ายก็ยังช่วยเธอยกหีบเข้าไปในลานหลังบ้าน
หลินหมีเปิดไฟทำงาน
หยิบโมดูลคำนวณชิ้นแรกออกมา
พอเริ่มลงมือจริงจัง สีหน้าของเธอก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น
โมดูลชุดนี้ไม่มีร่องรอยความเสียหายทางกายภาพอย่างชัดเจน
เหตุผลที่ระบบตรวจสอบแจ้งว่าใช้การไม่ได้ก็เหมือนกันหมด
【ยืนยันตัวตนไม่สำเร็จ】
【รุ่นของข้อตกลงไม่เข้ากัน】
【ปฏิเสธการเชื่อมต่อ】
เป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริง ๆ
หลินหมีเปิดเครื่องปลายทาง
เครื่องเก่าส่งเสียงหึ่งคราง ราวกับแบกรับไม่ไหว
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มพิมพ์โค้ด
แต่พอลงมือเขียนจริงกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
เธอลองสองครั้ง
【ปฏิเสธการเชื่อมต่อ】
【การยืนยันตัวตนผิดปกติ】
ครั้งที่สาม ในที่สุดโมดูลก็สว่างวาบขึ้นชั่วขณะ
ดวงตาของหลินหมีพลอยเป็นประกายตามไปด้วย
มาถูกทางแล้ว
ตอนตีสอง หลินโหย่วฝูตื่นขึ้นมาดื่มน้ำ
“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”
“ใกล้แล้ว”
“เมื่อบ่ายลูกก็พูดแบบนี้”
เขาเพิ่งหันหลัง
หึ่ง—
โมดูลชิ้นแรกสว่างขึ้น
ไฟแสดงสถานะการทำงานทยอยติดขึ้นทีละดวง
หน้าจอเครื่องปลายทางแสดงผลการตรวจสอบใหม่
【ยืนยันตัวตนผ่าน】
【เชื่อมต่อโมดูลสำเร็จ】
【ประสิทธิภาพการคำนวณ: 96.8%】
พ่อลูกเงียบไปพร้อมกัน
หลินโหย่วฝูมองโมดูล
แล้วก็มองหลินหมี
“ใช้ได้แล้วเหรอ?”
“อืม”
“ขยะกองนั้นที่ซื้อมา 800?”
“อืม”
“ตอนนี้ขายได้เท่าไหร่?”
หลินหมีคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“2,700”
ดวงตาของหลินโหย่วฝูเป็นประกาย
“ซื้อมา 800 ขายได้ 2,700?”
“ไม่ใช่”
หลินหมีชี้ไปที่โมดูลชิ้นหนึ่งในหีบ
“ชิ้นละ 2,700”
“ทั้งหมด 40,500”
หลินโหย่วฝูเงียบไปสองวินาที
“……ลูกสาว พ่อเมื่อกี้เสียงดังไปหน่อยหรือเปล่า?”