เช้าตรู่วันถัดมา
หลินหมีนำโมดูลที่ซ่อมเสร็จแล้วสามชิ้นไปตลาดของมือสอง
ชิ้นแรก
2,700
ขายได้
ชิ้นที่สอง
2,800
ขายได้
ชิ้นที่สามเพิ่งวางออกมา ก็มีคนคว้าไปทันที
เงิน 8,300 เข้าบัญชี
ข่าวแพร่ไปเร็วกว่าที่เธอคิด
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ใครคนหนึ่งก็เข้ามาขวางหน้าเธอ
ผมสั้นสีทองอ่อน ผิวคล้ำ ใบหน้าหล่อเหลา เพียงแต่สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
หลินหมีเงยหน้าขึ้น
“มีธุระอะไร?”
รีโอมองโมดูลในมือเธอ
“ซ่อมได้แล้วเหรอ?”
“อืม”
“กล่องเมื่อวานนั่นน่ะ?”
“อืม”
“ใช้ได้ทั้ง 15 ชิ้นเลย?”
“ใช่”
รีโอเงียบไป
แล้วก็หัวเราะ
แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก
800
15 ชิ้น
เมื่อวานเขาขายอะไรออกไปกันแน่?
“ที่เหลือล่ะ?”
“อยู่ที่บ้าน”
“ฉันรับซื้อ”
หลินหมีมีชีวิตชีวาขึ้นทันที
“ชิ้นละ 3,100”
รีโอ: “?”
“ราคาตลาดแค่ 2,700 เองนะ”
หลินหมีโบกมือ “3,000 ขาดแม้แต่เหรียญเดียวก็ไม่ขาย”
“...” รีโอกัดฟันกรอดด้วยความโมโห
ดี
ดีมาก
รีโอกัดฟันพูด “ได้”
“ที่เหลือ 12 ชิ้น ฉันเอาทั้งหมด”
เงิน 36,000 เข้าบัญชี
หลินหมีพอใจมาก
แต่รีโอยังไม่รีบไป
“เธอทำให้มันกลับมาใช้ได้ยังไง?”
“แก้ข้อตกลง”
“แล้วโปรแกรมล่ะ?”
“เขียนไว้ในโมดูลแล้ว”
แววตารีโอไหววูบ น้ำเสียงอ่อนลงไม่น้อย เขาเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า
“เธอชื่ออะไร?”
หลินหมีไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ฉันต้องไปหาอะไหล่ ขอตัวก่อน”
เธอก้าวฉับ ๆ จากไป
รีโอยกมุมปากขึ้น ผิวปากพลางตะโกนตามหลัง “คุณหลิน ว่าง ๆ แวะมาอุดหนุนอีกนะ!”
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอชื่ออะไร
ข่าวของเขาไวจะตาย
แต่ตอนนี้หลินหมีอารมณ์ดี จึงคร้านจะถือสา
จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา
ตอนเดินผ่านชั้นหนึ่ง เธอก็เห็นป้ายโฆษณาแผ่นใหม่แขวนอยู่เหนือศีรษะ
【บริการปรับให้ใช้งานร่วมกับอุปกรณ์รุ่นเก่า】
【ไม่ต้องเปลี่ยนชิ้นส่วน ฟื้นฟูการใช้งานได้ทันที】
【ค่าบริการต่อเครื่อง: เริ่มต้น 1,800 เหรียญ】
ลงชื่อไว้ด้านล่างว่า
รีโอ
หลินหมีหยุดเดิน
เจ้าของร้านข้าง ๆ รู้จักเธอพอดี
“ยังไม่รู้เหรอ?”
“รู้อะไร?”
เจ้าของร้านจุปากสองที
“รีโอได้เทคโนโลยีปรับให้ใช้งานร่วมกับอุปกรณ์รุ่นเก่ามาแล้ว”
“อุปกรณ์เก่าที่เคยถูกปลดระวางหลายเครื่องเอากลับมาใช้ได้อีก”
“ได้ยินว่ามีคนเสนอเงิน 50,000 ขอซื้อสิทธิ์ใช้งานแล้ว แต่เขายังไม่ขาย”
หลินหมี: “...”
หลินหมีเงียบไปนาน
ดีมาก
เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ถูกหลอก
และดันเป็นตอนนี้พอดี
ขณะนั้นเอง
เสียงของรีโอดังมาจากชั้นบนอย่างอารมณ์ดี
“คุณหลิน!”
หลินหมีหันขวับ
รีโอพิงราวอยู่ สีหน้ายียวนจนน่าชก
“เงินพอใช้ไหม?”
หลินหมีทำหน้าเรียบเฉย
“นายระวังตัวไว้ให้ดี คืนนี้นอนลืมตาได้เลย”
รีโอหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกที่อารมณ์ดีได้ถึงขนาดนี้
“ทำธุรกิจก็แบบนี้แหละ”
“ความได้เปรียบจากข้อมูลก็ทำเงินได้เหมือนกัน”
หลินหมีหันหลังเดินจากไปทันที
“เดี๋ยวก่อน”
รีโอเรียกเธอไว้
“เธอยังขาดอะไร?”
“ไม่บอกพ่อค้าเจ้าเล่ห์หรอก”
“...”
รีโอครุ่นคิด
“...ยังขาดแกนคอมพิวเตอร์สมองกลใช่ไหม?”
หลินหมีชะงักฝีเท้า
รีโอก็รู้ทันทีว่าเดาถูก
ที่แท้เธอจะประกอบคอมพิวเตอร์สมองกลเอง
“ถ้าเธอขาดของชิ้นนั้นจริง ๆ ฉันรู้จักที่อยู่แห่งหนึ่ง”
“ราคาเท่าไร?”
“ไม่คิดเงิน”
หลินหมีหันกลับมา
คราวนี้เธอสนใจขึ้นมาจริง ๆ
“ที่ไหน?”
……
ลึกเข้าไปสุดทางฝั่งตะวันตกของตลาด มีร้านเก่าแก่แห่งหนึ่งที่แทบไม่มีป้ายร้าน
แต่หน้าร้านกลับมีคนล้อมแน่น
ตอนหลินหมีเดินไปถึง ก็ได้ยินเสียงคนข้างในพูดว่า
“ยังไม่ได้เหมือนเดิม”
ชายในชุดวิศวกรชั้นสูงลุกขึ้นจากหน้าแท่นทำงาน
เหงื่อเต็มหน้าผาก
กลางโต๊ะมีแกนสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่
รอบ ๆ ต่อสายตรวจวัดไว้เต็มไปหมด
ข้าง ๆ มีชายชราหนวดเคราสีขาวนั่งอยู่
“ล้มเหลวหรือ?”
วิศวกรมีสีหน้าไม่สู้ดี
“ภายในแกนไม่ได้ไหม้”
“พลังงานก็ปกติ”
“แต่พอเริ่มทำงาน มันก็ปิดตัวเองทันที”
“น่าจะเสียหายจากภายใน”
ชายชราโบกมือ
“ไปเถอะ”
วิศวกรขมวดคิ้ว
“ท่านผู้อาวุโส แกนแบบนี้ราคาในตลาดตอนนี้อย่างน้อยก็ 80,000”
“ท่านตั้งใจจะยกให้จริง ๆ หรือ?”
“ซ่อมได้ก็เอาไป”
ชายชราไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“พูดมา 3 ปีแล้ว”
รอบข้างมีเสียงซุบซิบดังขึ้น
หลินหมีหยุดเดิน
80,000
เธอมองของบนโต๊ะ
แล้วก็มองซ้ำอีกครั้ง
“ฉันลองได้ไหม?”
ทุกคนหันมาพร้อมกัน
แม้แต่วิศวกรชั้นสูงที่เพิ่งล้มเหลวก็หันมามอง
วันนี้หลินหมียังสวมเสื้อผ้าธรรมดาชุดเดิม
ด้านหลังจอดรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าสีชมพูอยู่
มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะมาซ่อมแกนราคา 80,000
วิศวกรอารมณ์ไม่ดี “เด็กผู้หญิงอย่างเธอจะมาวุ่นวายทำไม?”
“วิลลีเป็นถึงวิศวกรชั้นสูง เขายังซ่อมไม่ได้เลย”
“ของชิ้นนี้ตั้งไว้ 3 ปีแล้ว ไม่รู้มีคนมาลองกี่คน”
“ช่วยไม่ได้ ของดีจากเขตชั้นบน ซ่อมมันยากพอ ๆ กับแก้ระบบเลย”
ชายชรากลับตอบอย่างไม่ลังเล
“ถอดเป็นไหม?”
“เป็น”
“งั้นก็ลองดู”
วิศวกรชั้นสูงเห็นได้ชัดว่าไม่เห็นด้วยนัก
“นี่ไม่ใช่อุปกรณ์ใช้งานทั่วไปนะ”
หลินหมีนั่งลงแล้ว
ตรวจสอบ
เริ่มทำงาน
ดับ
เริ่มใหม่
ดับอีกครั้ง
เธอลองต่อเนื่องสามครั้ง
คนข้าง ๆ อดพูดไม่ได้ว่า
“ก็เหมือนเมื่อกี้เลยนี่”
หลินหมีไม่สนใจ
ครั้งที่สี่ เธอไม่ได้เริ่มทำงานแกน
แต่เลื่อนโปรแกรมตรวจสอบย้อนกลับไปก่อนหน้า
ไม่นานก็หยุดอยู่ตรงจุดหนึ่ง
วิศวกรขมวดคิ้ว
“ตรงนี้มีปัญหาอะไร?”
“ไม่ได้เสีย” หลินหมีอุตส่าห์อธิบาย
“เป็นไปได้ยังไง?”
“มันไม่ได้เริ่มทำงานไม่ได้”
หลินหมีชี้ไปที่ข้อมูลผิดปกติ
“แต่ทุกครั้งที่เริ่มทำงาน มันเข้าใจผิดว่าตัวเองกำลังจะไหม้”
“ก็เลยปิดตัวเอง”
เธอลงมือทันที ปรับเทียบใหม่และปลดระบบป้องกัน
เริ่มทำงาน
ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ
หึ่ง—
แกนสีเงินสว่างขึ้น
วงแสงสีน้ำเงินแผ่ขยายออกเป็นชั้น ๆ
หน้าจอตรวจสอบปรากฏขึ้น
【ทำงานปกติ】
【ประสิทธิภาพคงเหลือ: 98.7%】
รอบข้างเงียบกริบ
วิศวกรชั้นสูงคนนั้นจ้องหน้าจอเขม็ง “เป็นไปได้ยังไง?!”
ชายชรามองหลินหมีอยู่นาน
สุดท้ายก็ถามว่า
“เธอชื่ออะไร?”
“หลินหมี”
การเคลื่อนไหวของชายชราชะงักไปเล็กน้อย
เพียงแผ่วเบา
หลินหมีไม่ทันสังเกต
เธอชี้ไปที่แกน
“ให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”
“พูดแล้วไม่คืนคำ”
ชายชราถอดสายเชื่อมต่อออก
แล้วดันมันมาตรงหน้าเธอ
“เป็นของเธอแล้ว”
หลินหมีอุ้มแกนขึ้นมา
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเงินส่วนที่ถูกรีโอหลอกไปวันนี้—
ก็พอให้อภัยได้เหมือนกัน
อย่างไรเสียราคาตลาดตั้ง 80,000
เธอเพิ่งเดินออกจากร้าน
คนที่มุงดูอยู่ก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาในที่สุด
“ซ่อมได้จริงเหรอ?!”
“แค่ 10 นาทีเอง?!”
“วิศวกรชั้นสูงยังสู้เธอไม่ได้เหรอ?”
“เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”
“เดี๋ยวนะ นี่มันหลินหน้าเลือดเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?!”
หลินหมีขึ้นคร่อมสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไปแล้ว
หัวรถสีชมพูเลี้ยววูบ
แล้วเธอก็หายไป
……
คืนนั้น
ไฟในลานหลังบ้านตระกูลหลินสว่างตลอดคืน
ของที่ยังขาดเหลือไม่มากแล้ว
เปลือกนอกใช้ของเก่า
สายไฟถอดมาจากอุปกรณ์ที่ทิ้งแล้ว
ซ่อมได้ก็ซ่อม
หลินโหย่วฝูคร้านจะถามแล้วว่าเธอขนขยะอะไรกลับบ้านมาอีก
กองชิ้นส่วนเริ่มดูเป็นคอมพิวเตอร์ขึ้นมา
วันนี้เป็นวันที่สามหลังออกจากคุก
หลินหมีต่อสายเส้นสุดท้าย
เปิดเครื่อง
หน้าจอสว่างขึ้น
เธอไม่ขยับ
เริ่มตรวจสอบประสิทธิภาพก่อน
หนึ่งนาทีต่อมา
ผลลัพธ์ปรากฏขึ้น
【ตรวจสอบประสิทธิภาพโดยรวมเสร็จสิ้น】
หลินหมีนำไปเปรียบเทียบกับคอมพิวเตอร์สมองกลรุ่นเรือธงราคา 90,000 เหรียญในร้านค้า
ดูจบแล้ว
เงียบไปสองวินาที
เครื่องของเธอเร็วกว่า
ถึงเปลือกนอกจะเป็นของเก่า
แป้นพิมพ์ก็ประกอบขึ้นจากหลายชิ้น
ด้านขวายังมีรอยขีดข่วนที่ไม่รู้ว่าใครทิ้งไว้
แต่มันดีกว่าเครื่องราคา 90,000 จริง ๆ
หลินหมีเหลือบมองต้นทุนรวม
ไม่ถึง 3,000
เมื่อสามวันก่อน ตอนออกจากคุก เธอมีเงินแค่ 427 เหรียญ
ตอนนี้เธอมีคอมพิวเตอร์สมองกลที่เร็วกว่าเครื่องเรือธงราคา 90,000
ดีมาก
จากนั้นเธอก็เชื่อมต่อเครือข่าย
คอมพิวเตอร์สมองกลเครื่องใหม่เข้าสู่บัญชีส่วนตัวเป็นครั้งแรก
ข้อมูลเริ่มซิงก์
【ยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น】
【กำลังกู้คืนข้อมูลบนคลาวด์…】
หลินหมีไม่ได้ใส่ใจนัก
จนกระทั่งหน้าต่างสื่อสารกระตุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เธอหยุดมือ
รายชื่อผู้ติดต่อของเธอว่างเปล่า
รายชื่อที่เคยติดต่อ
ประวัติการสนทนา
ข้อมูลประจำตัว
ทั้งหมดถูกลบจนเกลี้ยง
แต่ในเวลานี้
กลางหน้าว่างเปล่า
กลับมีชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นกะทันหัน
ตัวอักษรสามตัว
【เลน】
หลินหมีจ้องมัน
วินาทีถัดมา
ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา
【เลน: เธอกลับมาแล้ว】