เสียงเครื่องตัดผมไฟฟ้าหยุดลง
เกา ซง ผู้รับผิดชอบตัดผม ถือเครื่องตัดผม จ้องเฉินเลี่ย อยู่หลายวินาที ก่อนจะหันไปหากัวเถี่ย
“แน่ใจนะว่าหกปีในหน่วย?”
กัวเถี่ย หนีบกระเป๋าไว้ใต้วงแขน ชี้ไปที่ตึกอเนกประสงค์
“เอกสารปลดประจำการตรวจสอบเสร็จแล้ว ฝ่ายลงทะเบียนกรอกเข้าระบบแล้ว กองพลน้อยทหารราบยานยนต์ กองร้อยเจ็ด หกปีเต็ม ตอนปลดยังเป็นทหารเกณฑ์”
นักเรียนรุ่นพี่หลายคนที่ได้ยินเสียงเดินเข้ามาล้อมรอบ
“ทหารเกณฑ์อยู่ได้หกปี?”
“เอกสารมีตราปั๊ม จะปลอมได้ยังไง?”
“ไม่แปลกใจที่ท่านี่ท่าทางไม่เหมือนใคร”
เกา ซง ปิดเครื่องตัดผม ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“หัวหน้าหมู่เฉิน ผมไม่รู้ประวัติของคุณมาก่อน ขอโทษที่วางตัวไม่เหมาะสม”
พูดจบ เขายกมือทำความเคารพ
นักเรียนรุ่นพี่ที่ยืนอยู่รอบๆ ก็หยุดหัวเราะ ยกส้นเท้าชิดกัน ยกมือขวาขึ้น
“เคารพหัวหน้าหมู่เฉิน!”
เสียงเรียกนั้นดังไปถึงนักเรียนใหม่ที่รอตัดผม พวกเขาต่างตะลึง
มีสองคนที่ผมตัดครึ่งหัวยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่กล้าขยับ
เฉินเลี่ย ตอบรับความเคารพ
“ทุกคนเป็นรุ่นพี่ ตามกฎโรงเรียน ผมควรเรียกพวกคุณว่าหัวหน้าหมู่ วันนี้ทุกคนยุ่งกับการต้อนรับนักเรียนใหม่ แค่นี้ก็พอแล้ว อย่าให้เสียงานข้างหลัง”
เกา ซง วางมือลง แต่สีหน้าไม่ได้ผ่อนคลาย
“ในโรงเรียนนับตามรุ่น ในกองทัพนับตามอาวุโส ประสบการณ์หกปีในหน่วยอยู่ตรงนี้ คำว่าหัวหน้าหมู่คุณสมควรได้รับ”
เขาพูดจบก็หยิบหวีขึ้นมา เทียบที่กลางผมและข้างหูของเฉินเลี่ย สองสามครั้ง แล้วเดินไปด้านหลังตรวจอีกที