เสียงนกหวีดดังขึ้น บนพื้นที่ว่างหน้าหอพัก ทั้งแปดคนยังยืนไม่ทันตั้งหลัก คำสั่งถัดไปของสวีห่าว ก็ถูกโยนใส่มาแล้ว
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป การฝึกปฐมนิเทศของพวกเธอเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ วิชาแรก การทดสอบพื้นฐานสภาพร่างกาย”
พูดยังไม่ทันจบ เสียงสูดหายใจก็ดังระงมไปทั่วทางเดิน
“วันนี้ไม่ใช่ให้ทำความรู้จักสภาพแวดล้อมหรอกเหรอ?”
“เพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ เข็มขัดยังรัดไม่เรียบร้อยเลย...”
“หัวหน้าหมู่ ให้พวกเราเดินสำรวจเส้นทางก่อนได้ไหม?”
“เชือกผูกรองเท้าผมยังหลวมอยู่...”
นักศึกษาใหม่ที่เหลืออีกเจ็ดคนยืนกันตัวเอนตัวตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีปฏิเสธ ตั้งแต่สายตาไปจนถึงหัวไหล่ต่างทรุดลงเป็นปอด
กว่าจะวิ่งทำเรื่องรายงานตัวเสร็จได้แทบตาย กระเป๋าเดินทางยังกองอยู่บนเตียงไม่ทันได้เก็บ ใครจะไปคิดว่าน้ำสักคำยังไม่ทันได้ดื่ม กลับถูกไล่ลงมาตึกให้เริ่มฝึกซะแล้ว
แบบนี้ก็เกินไปแล้วจริง ๆ
มีเพียงเฉินเลี่ยที่ยืนอยู่ท้ายสุด หลังตรงสุดตัว ลมหายใจสม่ำเสมอ แม้แต่คิ้วก็ไม่กระตุกแม้แต่น้อย
แค่นี้จะไปขู่ใครได้?
ในหัวเขานึกย้อนไปถึงวันแรกที่เข้าค่ายทหารใหม่เมื่อปีนั้น
เป้ยังไม่ได้วางลงพื้น ก็ถูกเรียกไปขัดห้องน้ำ ต้องนั่งยอง ๆ จ่อหน้ากับโถสวมเป็นเวลาทั้งบ่าย
ข้าวเย็นยังไม่ทันยกขึ้น ปากก็มีคำสั่งให้ทุกคนวิ่งกลับตัวทั้งหมู่
หกปีมานี้ วันแรกแบบไหนไม่เคยเจอ เอาไปเทียบกับพวกนั้นแล้ว การเริ่มฝึกตรงนี้ถือว่าอ่อนโยนแล้วล่ะ
พูดตรง ๆ สวีห่าวต้องการจะข่มขวัญเท่านั้นเอง
นักศึกษาใหม่ไม่เชื่อฟัง ก็ต้องวางกฎตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรก