เฉินเลี่ยกำลังจะเอ่ยปาก หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เงยหน้าขึ้นมา
เหงื่อเม็ดเล็กเต็มหน้า เส้นผมบริเวณขมับติดผิวหนัง ท่าทางซีดเซียวราวกับต้นกล้าที่โดนแดดเผามาทั้งวัน
เฉินเลี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
"สีหน้าไม่ค่อยดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า?"
หลินเสี่ยวเสี่ยวโบกมือให้เขา หัวเราะแห้ง ๆ สองที สายตายังมัว ๆ อยู่
"ไม่เป็นไร ๆ แดดข้างนอกมันแรงไปหน่อย ฉันแบกกระเป๋าวิ่งมาทั้งทาง หัวหน่อยมึน"
เธอยกแขนขึ้นใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนแก้ม ท่าทางมึนงงไปหมด
เฉินเลี่ยคลายความกังวลลง สายใจที่ตึงเครียดปล่อยวางได้แล้ว
ผ่านไปหลายนาที ลมหายใจของหลินเสี่ยวเสี่ยวถึงค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
เธอเหยียดหลังตรง สีหน้ามึนงงจางหาย สายตากลับมาจับจ้องที่เฉินเลี่ยอีกครั้ง
"เฉินเลี่ย" เธอกัดริมฝีปาก พลางขยำนิ้วอย่างเขินอาย "ที่ฉันมาครั้งนี้ ส่งของฝากก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกเรื่องคืออยากจะรบกวนถามเธอหน่อย"
"พูดมาเลย"
เฉินเลี่ยพิงขอบโต๊ะอย่างสบาย ๆ มองเธอ
แค่ไม่ใช่มาสารภาพรักก็พอ
ถามอะไรก็ได้
น้ำเสียงของหลินเสี่ยวเสี่ยวเบาลง ปนความผิดเล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้ไม่มิด
"อีกสิบกว่าวันก็ต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนแล้ว แต่ฉันไม่มีความรู้เลยว่าโรงเรียนทหารเป็นยังไง ใจคอไม่ดีเลย"
เธอกำมือทั้งสองไว้ด้วยกัน เงยหน้ามองเฉินเลี่ย
"เธอช่วยชี้แนะฉันหน่อยได้ไหม? เข้าไปแล้วจุดไหนเสี่ยงโดนลงโทษที่สุด บอกฉันล่วงหน้าหน่อย ฉันจะได้เตรียมตัวถูก"
ตั้งแต่รู้ว่าเฉินเลี่ยก็เป็นนักเรียนใหม่ของสถาบันแห่งชาติปีนี้ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็จัดให้เขาเป็นรุ่นพี่ไปโดยอัตโนมัติ