"พอแล้วพอ พอฉันรู้ความหมาย"
เฉินเลี่ยโบกมือ
ไม่นาน หลินเสี่ยวเสี่ยวก็กินเจี้ยนปิ่งกั่วจื่อในมือหมดเกลี้ยง
ทั้งคู่เก็บถุงกระดาษ แลกเวยซินกันแล้ว หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
เฉินเลี่ยไม่ได้อยากรู้มากมายนัก แต่การอยู่คนเดียวในเยียนจิงก็เหงา พอฟังเธอเล่าไปเรื่อยก็ไม่เลว
ผู้หญิงคนนี้ออกมาจากหุบเขาลึก บ้านเกิดของเธอถึงขนาดไม่มีถนนดีๆ ลาดยาง
พ่อแม่ของเธอเข้าเมืองไปทำงานตั้งแต่เนิ่นๆ ทั้งปีแทบไม่ได้เจอหน้า เธอโตมากับยาย
ยายไม่เคยออกไปนอกเขาลูกนั้นทั้งชีวิต อ่านหนังสือไม่ออกเท่าไหร่ แต่ใจดี ซื่อตรง และเคารพทหารมากที่สุดในใจ
ทุกครั้งที่หมู่บ้านเจอภัยพิบัติ น้ำท่วมถนน ดินถล่ม คนแรกที่วิ่งเข้ามาคือคนชุดลายพรางเสมอ
สร้างสะพาน ซ่อมถนน ขนข้าวส่งยา อุ้มคนแก่ลุยน้ำ ภาพเหล่านี้ฝังอยู่ในใจยายตลอดชีวิต
ตั้งแต่หลินเสี่ยวเสี่ยวจำความได้ ยายก็พร่ำบอกเสมอว่าทหารเป็นคนดีที่สุดในโลก พึ่งพาได้ และมอบชีวิตให้พวกเขาได้ทุกเมื่อ
ฟังคำพูดเหล่านี้มาสิบกว่าปี คำว่าทหารก็หยั่งรากในใจเธอไปแล้ว
เธอเรียนหนักมาก ไม่เคยกล้าผ่อนคลาย
เด็กในหุบเขาลึกมีทางเลือกน้อย นอกจากการเรียนก็ไม่มีทางอื่น
ทนฝ่าฟันมาหนึ่งสิบปี ในที่สุดก็หนีออกมาจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่หาไม่เจอบนแผนที่ได้ อดทนสอบติดมหาวิทยาลัยการป้องกันและบัญชาการแห่งชาติเยียนจิง