สามชั่วโมงผ่านไป
หลินเสี่ยวเสี่ยวหมอบอยู่ที่ขอบเตียง สองมือค่อยๆ จับมุมผ้าห่ม กดทับ หาแนวพับ แล้วพับซ้ำไปมา
ผ้าห่มโรงแรมที่หย่อนยาน ถูกเธอจัดแต่งจนเกิดเหลี่ยมมุมพอใช้ได้ มองจากไกลๆ ก็พอมีเค้าคล้ายเต้าหู้ขาวก้อนหนึ่งอยู่บ้าง
สอนหนังสือด้วยตัวเองทั้งบ่าย บวกกับความไม่ยอมแพ้ของเธอเอง ที่ทำได้ถึงขนาดนี้เกินความคาดหมายของเฉินเลี่ยไปแล้ว
ถ้าเอาไปเทียบกับเด็กใหม่คนอื่นๆ อย่างน้อยก็ไม่โดนครูฝึกด่าเป็นคนแรกแน่นอน
เฉินเลี่ยพิงกรอบหน้าต่างอยู่ แขนไขว้กันอยู่บนหน้าอก สายตามองการเคลื่อนไหวของมือเธออย่างไม่ใส่ใจนัก
"อะไรที่ต้องบอกก็บอกหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่กลับไปฝึกกับผ้าห่มทหารให้ชินมือ ตอนไปรายงานตัวทำตามแบบนี้ ถึงไม่ได้เด่น แต่ก็อยู่เกณฑ์กลางๆ ได้สบาย"
หลินเสี่ยวเสี่ยวหยุดมือทันที หันหน้ามามองเขา เหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ขมับยังไม่ทันแห้ง แก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อ ดวงตาเป็นประกายเกินกว่าปกติ
"เฉินเลี่ย! นายเก่งมากจริงๆ! คืนนี้ฉันเลี้ยงข้าวนาย! แถวนี้มีร้านหม้อไฟทองแดงที่ดังมาก ฉันดูรีวิวแล้วคะแนนสูงมาก ขอบคุณนายเป็นการส่วนตัวเลย!"
พูดจบเธอก็เกาหูเล็กน้อย เสียงเบาลงครึ่งหนึ่ง
"เมื่อคราวก่อนเจี้ยนปิ่งกั่วจื่อมันช่างน่าเกียจคร้านจริงๆ..."
เฉินเลี่ยโบกมือ ปัดความกระตือรือร้นของเธอทิ้งไป
"อากาศร้อนขนาดนี้ใครจะอยากออกไปลำบาก? สั่งเดลิเวอรี่ขึ้นมาสิ บาร์บีคิวก็พอ ประหยัดเวลา"
หม้อไฟต้องเดินออกไป ต้องต่อคิว สู้บาร์บีคิวไม่ได้