“ฉู่เฟิง เอามือแนบขากางเกง”
อาจารย์หานยืนอยู่หน้าขบวน สายตามองไปที่แถวที่สาม
ฉู่เฟิงรีบประกบมือ พลางแก้ตัว “รายงาน ผมไม่ได้แตะกล่องอาวุธนะครับ”
“กล่องอยู่ห่างไปสามเมตร นายทำท่ายิงปืนครบสามรอบผ่านอากาศได้เลย”
ในแถวมีเสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมา
ฉู่เฟิงทำหน้าตาย “รายงาน ผมแค่ทำความคุ้นเคยกับท่าทางไว้ก่อน”
“ถ้าคุ้นเคยไปกว่านี้ ฉันจะแจกไม้กวาดให้นายก่อนเลย”
เสียงหัวเราะกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป
เรื่องวุ่นวายที่ประตูบริการฝั่งตะวันตกจบลงได้เดือนหนึ่งแล้ว
การสอบสวนต่อมาเป็นหน้าที่ของตำรวจท้องที่ โรงเรียนกลับมาสอนตามปกติ
ทีมนักศึกษาใหม่ก็ทำการสอบวัดผลด้านขบวน ความฟิต งานภายใน และยุทธวิธีพื้นฐานเสร็จสิ้นในช่วงเวลานี้
วันนี้ พวกเขาได้รอคอยการแจกอาวุธปืนฝึกประจำตัวในที่สุด
ในโรงฝึกซ้อมรวมในร่ม นักศึกษาใหม่สาขาการบัญชาการรบประสานเข้าแถวเป็นสี่ขบวน
ด้านหน้าขบวนมีกล่องอาวุธยาวเรียงเป็นแถว กล่องสีเขียวเข้มติดแถบปิดผนึก ตัวล็อกยังห้อยป้ายหมายเลขไว้
สายตาของฉู่เฟิงแทบจะละไปจากกล่องไม่ได้เลย
หวังเจี้ยนลดเสียงลง “ในนั้นเป็นปืนใหม่จริงเหรอ?”
“ก็แน่นอนสิ”
ฉู่เฟิงจ้องที่กล่อง “รวมกันใส่ไม้กวาดมาเล่นพวกเราคงไม่ใช่”
เฉินเลี่ยยืนอยู่ด้านหน้าของสองคน ได้ยินเสียงด้านหลังแต่ก็ไม่หันกลับไป
“คุยกันอีกสองประโยค โอกาสได้ไม้กวาดของพวกนายก็มากขึ้นล่ะ”
ทั้งสองคนเงียบปากทันที
อาจารย์หานผู้รับผิดชอบวิชาปืนเดินไปที่กล่องอาวุธ ฝ่ามือตบลงบนฝากล่อง
“มองกันพอหรือยัง?”
ทั้งสนามไม่มีใครตอบ
“มองไม่พอ ก็ต้องอดทนไว้ก่อน วันนี้แจกปืน ใครตื่นเต้นมากเกินไปจนลืมกฎความปลอดภัย ฉันรับรองว่าได้แต่ยืนดูคนอื่นฝึก”