เฉินเจิ้นกั๋วถือแก้วน้ำเคลือบสีขาว สายตาจับจ้องไปที่ลูกชาย ก่อนจะเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
"แกไม่เคยคิดบ้างหรือว่า เด็กคนนี้ทำไมถึงเลือกเส้นทางนี้"
เฉินเจี้ยนกงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงน
เฉินเจิ้นกั๋ววางแก้วน้ำลง นิ้วมือเคาะที่พนักแขนสองครั้ง
"เมื่อก่อนแกคอยขัดขวางเขา จะเกณฑ์ทหารผ่านช่องทางปกติ จะเข้ากองทัพผ่านมหาวิทยาลัยท้องถิ่น แค่วางแผนขวางไว้ โทรศัพท์สายเดียวก็พอแล้ว"
"เส้นสาย ความสัมพันธ์ การจัดสรรอัตรา เขาจะหนีพ้นเงื้อมมือแกไปได้ที่จุดไหน"
"แต่โรงเรียนทหารล่ะ? สอบรวมทั่วประเทศ ตรวจร่างกายพร้อมกัน ตรวจสอบประวัติการเมืองพร้อมกัน"
"ข้อสอบเขียนในห้องสอบ คะแนนประกาศออนไลน์ ต่อให้แกเป็นผู้บัญชาการกองพล มือก็เอื้อมไม่ถึง"
เฉินเจิ้นกั๋วน้ำเสียงค่อยๆ เบาลง แต่ละคำพูดหนักแน่นกดดัน
"เจ้าหมอนี่ หาทางเดียวที่แกขวางไม่ได้"
เฉินเจี้ยนกงเอนตัวไปข้างหน้าครึ่งนิ้ว ริมฝีปากเม้มแน่น
"งั้นมันก็ตั้งใจสู้กับฉันชัดๆ! ใช้ความพยายามขนาดนี้ ก็แค่พิสูจน์ว่ามันไม่ต้องฟังฉันก็ได้?"
เฉินเจิ้นกั๋วส่ายหน้า พิงโซฟา สายตาจ้องมองเพดาน
"แกยังอ่านเด็กคนนี้ไม่ออกอีกหรือ"
"เลี่ยจื่อ คนแบบนี้ ถ้าเขาตั้งใจทำอะไรแล้ว ไม่มีทางดึงกลับได้"
"เขาไม่พูดไม่จา แต่ในใจมีความคิดเป็นของตัวเอง ยิ่งดื้อรั้นกว่าใคร"
"แกชนกับเขาแบบหัวชนฝามาหลายปี รู้มั้ยว่าทำไมทุกครั้งถึงได้พังทั้งคู่"
เขาหยุดไปครู่ มองไปที่เฉินเจี้ยนกง