ซูมู่ชิงเงียบไปสองวินาที รถยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่นบนถนนสายหลัก
"จะให้เปลี่ยนอะไร?"
เฉินเลี่ยพิงเบาะข้างคนขับ ยกมือขึ้นกดขมับเบาๆ: "เธอบอกก่อนสิ ว่าฉันมีอะไรที่เธอถึงได้จดจ่อนัก ฉันจะได้แก้ให้ตรงจุด พยายามเปลี่ยนจนเธอพอใจ"
ซูมู่ชิงหันมามองเขาครู่หนึ่ง
"เฉินเลี่ย นายเข้าใจตัวเองผิดไปหรือเปล่า?"
"ฉันไม่ได้สั่งให้นายเปลี่ยน"
"แล้วเธอตามฉันทำไม?"
"ใครบอกว่าฉันตามนาย?"
เฉินเลี่ยพูดไม่ออก หันไปมองเธอ
ซูมู่ชิงจับพวงมาลัย เสียงไม่ดังนัก
"ปกติฉันตั้งใจจะค่อยๆ รอมันไปเรื่อยๆ นายไม่อยากคุย ฉันก็จะมาหานายบ่อยๆ นายหนี ฉันก็ไม่รีบ"
"ผลปรากฏว่านายดันสอบติดโรงเรียนทหารซะได้"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สะพานยกระดับนอกหน้าต่างลอยผ่านเหนือหัวไป
"โรงเรียนทหารสี่ปี พอเรียนจบก็ต้องรับราชการทหารอีก นับแบบน้อยๆ ก็สิบกว่าปี"
เฉินเลี่ยฟังแล้วรู้สึกหนังหัวตึง
"แล้วไง?"
"แผนของฉันก็ต้องเปลี่ยน"
ซูมู่ชิงน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับพูดถึงเรื่องที่ตัดสินใจไว้นานแล้ว
"นายไปเป็นทหารของนาย ฉันจะรอของฉัน"
เฉินเลี่ยปรับตัวนั่งให้ตรงขึ้น
"ซูครู เธอจะทำแบบนี้ทำไม?"
"สภาพเธอขนาดนี้ จะหาคนที่เหมาะสมก็ไม่ยาก ไม่จำเป็นต้องทิ้งเวลาไว้กับฉัน"
ซูมู่ชิงไม่รับคำพูดนั้น ถามกลับไปประโยคเดียว
"นายกลัวว่าฉันจะรอ?"
"ฉันกลัวว่าเธอจะโง่"
"เรื่องนั้นมันเรื่องของฉัน"
พูดจบ เธอก็หมุนพวงมาลัย รถเลี้ยวเข้าช่องทางส่งผู้โดยสารของสนามบิน
เฉินเลี่ยอ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดต่อ