"รายงาน! ผมเพิ่งทำตั้งแต่ครั้งแรกถึงครั้งที่ร้อย ไม่มีหยุดกลางคัน แถมท่าทางก็ไม่ได้ลัดขั้นตอนสักนิด"
เฉินเลี่ยยืนตัวตรง สบตากับสวีห่าว
"ถ้าคุณไม่ได้นับ นับใหม่ก็ได้ แต่เมื่อกี้ร้อยครั้ง ผมทำครบจริง ข้อนี้ผมไม่รับผิด"
อีกเจ็ดคนที่ยังนอนกอดพื้นอยู่ลืมการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ
ฉู่เฟิงแขนอ่อนปวกเปียก หน้าอกแนบพื้นไปเลย
หวังเจี้ยนเอี้ยนคอชะโงกมอง เหงื่อไหลอาบคางร่วงลงพื้น
เพิ่งมารายงานตัววันแรก ไอ้แปดก็กล้าท้าทายหัวหน้าหมู่แล้วเหรอ?
กล้าขนาดนี้มันมาจากไหนกัน?
สวีห่าวหันกลับมา เสียงต่ำลง
"ฟังจากที่แกพูด ฉันว่าฉันกล่าวหาแกผิดงั้นสิ?"
เฉินเลี่ยตอบกลับ "รายงาน! ผมแค่บอกว่าที่ทำไปแล้ว ยกเลิกไม่ได้ คุณจะตัดสินยังไง ก็เป็นสิทธิ์ของคุณ"
"รู้จักพูดจาดีด้วยนะ"
สวีห่าวกัดฟันกราม พยักหน้าไปที่พื้นสองที
"ในเมื่อแกมั่นใจในท่าทางของตัวเองขนาดนั้น ก็ทำใหม่ร้อยครั้ง แล้วทีนี้ฉันจะดูเอง ทำขาดแม้แต่ครั้งเดียว เริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด!"
"ซ้อมเพิ่มไม่มีปัญหา"
เฉินเลี่ยไม่ได้ก้มลง
"แต่ให้ผมซ้อมคนเดียว มันก็ดูไม่ออกว่าท่ามาตรฐานควรเป็นยังไง คุณเป็นหัวหน้าหมู่ น่าจะสาธิตให้ดูเป็นตัวอย่าง"
สวีห่าวจ้องเขา "แกจะพูดอะไร?"
"คุณทำ ผมตาม"
เฉินเลี่ยยักไหล่เบา ๆ
"คุณทำได้กี่ครั้ง ผมตามได้เท่านั้น ถ้าผมยอมหยุดก่อน วันนี้คุณจะสั่งให้ซ้อมอะไรผมก็ยอม ขอแค่ให้คนอื่นในห้องเห็นไว้ว่า ระดับความฟิตของนักเรียนปีสี่โรงเรียนทหารควรเป็นยังไง"