ใกล้ๆ ถนนหลงพันเก่ามีแผงขายเจี้ยนปิ่งกั่วจื่อร้านหนึ่ง ลูกค้าแน่นจนต่อคิวจากแผงไปถึงหัวมุมถนน
เฉินเลี่ยและหลินเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่บนบันไดข้างถนน คนละถุงกระดาษใส่เจี้ยนปิ่งกั่วจื่อ
เฉินเลี่ยกัดเข้าไปคำหนึ่ง ซอสและแป้งกรอบในปากส่งเสียงกรุบกรอบ
เขาหันไปมองหลินเสี่ยวเสี่ยว
“ทำไมไม่กินล่ะ?”
เฉินเลี่ยถาม
หลินเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
“เฉินเลี่ย ฉัน... ฉันว่ามันดูง่ายเกินไปหน่อย”
เฉินเลี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
“อะไรง่ายเกินไป?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปาก เสียงเบาลงมาก
“นายช่วยชีวิตฉันไว้ แล้วฉันแค่เลี้ยงเจี้ยนปิ่งกั่วจื่อนาย ทั้งที่ยังต้องยืนกินอยู่ข้างถนน แบบนี้... มันดูไม่เป็นทางการเอาซะเลย ดูเหมือนฉันไม่มีความจริงใจ...”
เฉินเลี่ยหัวเราะออกมา
“พอเถอะ อย่าคิดมากเลย ฉันไม่ได้ถือเรื่องพวกนั้น”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกลับส่ายหน้า
“ไม่ได้ พระคุณการช่วยชีวิตมันยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ฉันจะทำแบบขอไปทีไม่ได้”
“เปลี่ยนที่นั่งกันดีกว่าไหม?”
“ฉันเห็นมีโรงแรมอยู่แถวนี้ บรรยากาศดี ไปกินข้าวจริงจังกันที่นั่นเถอะ”
เฉินเลี่ยวางถุงกระดาษลงบนบันได
“ถ้าอย่างนั้น เราไปร้านอาหารเยียนจิงด้วยกัน สั่งอาหารเต็มโต๊ะ ความจริงใจเต็มร้อยแน่นอน”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตา
“ร้านอาหารเยียนจิง? นั่น... นั่นต้องใช้เท่าไหร่?”
“ไม่แพงหรอก แค่หลักพันนิดๆ”
เฉินเลี่ยทำหน้าตาย “ถ้าเธออยากขอบคุณจริงๆ เงินส่วนนี้ตัดไม่ได้”