เฉินเลี่ยลุกขึ้นจากเตียง จ้องไปที่ประตู
เวลาขนาดนี้ ที่แบบนี้ ใครจะเข้ามาได้ยังไง?
เขาเดินเท้าเปล่าบนพรมไปที่ประตู ไม่ลังเล รีบเปิดออกทันที
หน้าประตูคือซูมู่ชิง
เธอไม่ได้ใส่ชุดสูทที่ใส่ตอนสอน เหมือนตอนกลางวัน เป็นเสื้อถักสีอ่อนกับกระโปรงยาวครึ่งแข้ง ผมสยาย ดูผ่อนคลายกว่าตอนกลางวันเยอะ
เฉินเลี่ยคิดในใจสองสามรอบ
ความคิดแรกคือผู้หญิงคนนี้มาหาเขาทำไม ความคิดที่สองคือเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ไหน
“ครูซู?”
ซูมู่ชิงเหลือบมองเขา แล้วชูโทรศัพท์ขึ้น
“ปู่เธอโทรหาปู่ฉัน บอกว่าเธอทะเลาะกับบ้าน แยกมาอยู่คนเดียว ให้ฉันมาดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง”
เฉินเลี่ยเข้าใจในใจ
เฉินเจิ้นกั๋วจะหาคนในหลานโจว ไม่ต้องใช้ความพยายามเลย
เขาเพิ่งเช็คอินด้วยบัตรประชาชน เสร็จปุ๊บ ข้อมูลก็ถูกส่งออกไปปั๊บ
“ครูซูเสียเวลามาดูแล”
เฉินเลี่ยพิงกรอบประตู น้ำเสียงสุภาพ “ผมไม่เป็นไร แค่อยากอยู่นิ่ง ๆ คนเดียวสักสองสามวัน”
“กลับไปบอกที่บ้านด้วยนะ ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้กระโดดตึก ไม่ได้คิดสั้น”
พูดมาถึงขนาดนี้ ตามปกติอีกฝ่ายควรจะพยักหน้าแล้วไป
แต่ซูมู่ชิงยืนอยู่ที่โถงทางเดิน ไม่ขยับ
“เธอไม่คิดจะให้ฉันเข้าไปนั่งสักหน่อยเหรอ?”
เฉินเลี่ยตะลึงไปสองวิ
ผู้หญิงคนนี้มาหรือมาเม้าท์กันแน่?