“พุ่ก!!!”
เบียร์ในปากพ่นออกมาเต็มโต๊ะ กระเด็นไปทั่วจานปิ้งย่างจนเป็นฟอง
เฉินเลี่ยใช้หลังมือเช็ดปากอย่างเลอะเทอะ สมองมีคำเดียวคือ: หนี
สมองผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่?
ครึ่งปีที่ผ่านมา เย็นชาร้อนใจ ทำตัวห่างเหิน เขารู้สึกว่ามันผิดปกติมานานแล้ว
คิดไม่ผิด มันผิดปกติจริง ๆ
เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองที ดึงบรรยากาศกลับมา
“ครูซู ดื่มมากไปหรือเปล่า? พูดเพ้อเจ้อแล้ว”
ซูมู่ชิงไม่ได้หัวเราะ
เธอวางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะ สายตามองไปที่ใบหน้าของเขา ไม่มีความหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
“ไม่ใช่คำพูดเพ้อเจ้อ ฉันคิดมานานแล้ว”
ส่วนที่ว่าชอบเขาได้ยังไง ตัวเธอเองก็บอกไม่ชัด
บางทีอาจเป็นเพราะเขาผลักเธอออกไปครั้งหนึ่ง กลับทำให้เธอจดจำได้แม่นยิ่งขึ้น
บางทีอาจเป็นเพราะครึ่งปีที่ผ่านมา เจอกันแทบทุกวัน ไม่รู้ตัวว่าก็ฝังอยู่ในหัวไปแล้ว
เหตุผลไม่สำคัญ
เธอทำตามใจตัวเองเสมอ อยากพูดก็พูด อยากทำก็ทำ
ชอบก็บอกออกมา ไม่ชอบก็เลิกไปอย่างสะอาด ลังเลไม่ใช่สไตล์เธอ
อากาศในห้องดูเหมือนถูกดูดออกไปหนึ่งชั้น
เฉินเลี่ยเกร็งหลังเล็กน้อย
ความสัมพันธ์ของคุณปู่ทั้งสองบ้าน สถานะครูกับนักเรียนในห้องซ้ำชั้น แผนการที่เขาตั้งใจจะกลับเข้ากองทัพ ไม่มีทางไหนเลยที่ปล่อยให้เขารับคำพูดนี้ในเวลานี้
เขาพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มให้ดูเกินจริงยิ่งขึ้น
“ครูซู พูดสิว่าฉันมีอะไรดึงดูดเธอ? ฉันจะได้แก้ให้หาย”
มุมปากของซูมู่ชิงขยับเล็กน้อย แสงในดวงตาหายไป