เฉินเลี่ยได้ยินคำนั้น ก้าวเท้าชะงัก หันกลับมา พลางโบกมือด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"คิดอะไรอยู่น่ะ?"
"โรงเรียนทหาร? ฉันทหารเก๋าปลดประจำการไปแล้ว สมองไม่ถึงกับมีน้ำขัง"
เขามองโจวเฉียงหนึ่งที แล้วหันไปคุยเรื่องอื่น
"ฉันจะพูดเรื่องจริงจังกับนาย อย่าพูดออกนอกเรื่องไปไกล"
"เจ้าเด็กนี่พื้นฐานดี ลงแรงจริงจัง เป็นนายหมู่ได้ดูมีชั้นเชิง เป็นยอดคนของหมู่ 7 จริง ๆ"
"ตั้งใจทำหน้าที่ในกองทัพต่อไป หนทางข้างหน้ากว้างไกล ถ้าวันไหนเจ้าพวกนี้คิดสั้นเซ็นใบลาออก นั่นแหละเสียของเปล่า ๆ"
คำพูดพวกนี้ล้วนจับต้องไม่ได้ ไม่มีคำไหนมาจากใจจริงเลยสักครึ่งคำ
เฉินเลี่ยกลัวว่าโจวเฉียงจะเดินตามรอยตัวเอง กลับไปที่ค่ายแล้วอยู่ดี ๆ ก็ยื่นรายงานขอลาออก
ถ้าตอนนั้นตัวเองสอบติดโรงเรียนทหารแล้วกลับเข้ามาประจำการ แต่โจวเฉียงไม่อยู่แล้ว เขาคงเสียใจ
และเรื่องแบบนี้พูดแค่ครั้งเดียวยังไม่ปลอดภัย
โจวเฉียงหนุ่มเลือดร้อน ต้องย้ำจนซึมลึกเข้าไปในกระดูก
โจวเฉียงฟังจบ ความรู้สึกร้อนในอกพลุ่งพล่านขึ้นมา
เขายกส้นเท้าชิดกัน ยืดเอวให้ตรง
"หัวหน้าหมู่สบายใจได้! ผมจะตั้งมั่น อยู่ที่หมู่ 7 อย่างมั่นคง ไม่ทำให้กองทัพที่เลี้ยงดูผมผิดหวัง และไม่ทำให้หัวหน้าหมู่ที่เคยอบรมสั่งสอนผมต้องเสียใจ!"
เฉินเลี่ยมองท่าทีเลือดร้อนของโจวเฉียง พยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วไม่พูดอะไรอีก
โจวเฉียงยังคงจ้องเขาอยู่อีกหลายวินาที ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ดูท่าหัวหน้าหมู่จะปล่อยวางได้จริง ๆ
ไม่อย่างนั้นคงไม่กำชับให้ตัวเองตั้งใจรับราชการทหาร คำพูดนั้นฟังดูเป็นการสั่งสอนจากคนที่ผ่านโลกมามาก