"พลาดตรงไหนไปนะ?"
จางเมิ่งยกนิ้วขึ้นมาข้างหนึ่งเปรียบเทียบ: "ถ้าเฉินเลี่ยคนนี้ไม่อยากไปจริง ๆ จะรีบปลดประจำการทำไม?"
"รายงานการปลดประจำการเขาเขียนเอง เซ็นชื่อกดลายนิ้วมือเอง"
"คุณปู่กับพ่อเขาตั้งแต่แรกก็รั้งตัวไว้แล้ว แต่เขากลับดื้อดึงจะออกมาให้ได้"
"ถ้าอยากอยู่จริง ๆ เขาไม่ต้องทำอะไรเลย ครอบครัวเขารับมือให้หมดอยู่แล้ว แค่นั่งอยู่กับที่ก็จบเรื่อง จะลำบากอ้อมโลกทรมานตัวเองทำไม?"
ความมั่นใจบนใบหน้าของหลี่เฟิงราวกับถูกใครจับคอไว้ ค้างอยู่ตรงนั้นขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ลง
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา
โจวเฉียงยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง แต่หูตั้งฟังอย่างตั้งใจ
จางเมิ่งเอามือเท้าเอวทั้งสองข้าง: "ฉันว่าแกคิดเรื่องนี้ให้มันซับซ้อนเกินไปแล้วล่ะ"
"เฉินเลี่ยก็แค่เรียนหนังสือเอาวุฒิ หางานสบาย ๆ ทำสักที่ แล้วก็ตัดขาดกับทางกองทัพไปเลยต่างหาก"
หลี่เฟิงจ้องจางเมิ่งอยู่หลายวินาที มุมปากกระตุกเล็กน้อย
"เหล่าจาง นายพูดก็มีเหตุผล"
จางเมิ่งหัวเราะฮึฮึสองที ไม่ค่อยมีโอกาสได้เก่งต่อหน้ารองผู้บังคับกองร้อยแบบนี้ คอเลยยืดตรงขึ้นมาหน่อย
"มีเหตุผลอะไรล่ะ ผมแค่คิดว่ามันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านคิด"
ปั๊ก!
มือข้างหนึ่งตกลงบนไหล่ของจางเมิ่ง แรงไม่เบาเลย
หลี่เฟิงโน้มตัวเข้ามาใกล้ครึ่งนิ้ว น้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม: "เหล่าจาง หัวสมองแบบนายไปเป็นแค่หัวหน้าหมู่ในกองร้อยเจ็ด มันช่างน่าเสียดายจริง ๆ"
รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าจางเมิ่งแข็งค้าง ลูกกระเดือกกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งที