เฉินเลี่ยจ้องหน้าจอสองวินาที ก่อนปัดรับสาย
เสียงอีกฝั่งดังผ่านมาทันที น้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม "581 คะแนน? นักเรียนเฉินเลี่ย เก่งนี่นา"
มุมปากเฉินเลี่ยขยับ "ข่าวไวจังนะคะ คุณครูซู"
ซูมู่ชิงไม่แยแสคำแหย่ของเขา พูดต่อ "คนที่ไม่ได้แตะหนังสือมาหกปี สอบได้คะแนนขนาดนี้ในเวลาไม่กี่เดือน ทั้งห้องพักครูคุยกันทั้งห้องเลย ว่ากันว่าเป็นม้ามืดที่สุดเท่าที่ห้องซ้ำชั้นเคยมีมา"
เฉินเลี่ยเอนพิงพนักเก้าอี้ไม่ขยับ ตอบไปเรื่อยเปื่อย "เหล่าครูยกยอไปหน่อย โชคดีล้วน ๆ"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
"งั้นแบบนี้ก็แล้วกัน ฉันขอเลี้ยงข้าวเธอซักมื้อ"
น้ำเสียงซูมู่ชิงผ่อนคลาย "สอบเสร็จก็ควรผ่อนคลายบ้าง ไม่ใช่นั่งเครียดอยู่แต่ในโรงแรมทั้งวัน"
นิ้วเฉินเลี่ยเคาะเข่าทีหนึ่ง
เรื่องหลังบาร์บีคิวกับเบียร์ที่โรงแรมครั้งที่แล้วยังจำได้ไม่ลืม
ผู้หญิงคนนี้ดื่มสุดท้ายก็พูดออกมาตรง ๆ ว่า "เราเป็นแฟนกันเถอะ" เขาต้องทำเป็นตายทั้งเป็นนอนนิ่งไปเลยถึงรอดมาได้
จะให้ออกไปเจอกันตามลำพังอีก?
ไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ
"ไม่ล่ะ คุณครูซู วันนี้มีนัด ไม่สะดวกจริง ๆ"
น้ำเสียงเฉินเลี่ยสุภาพจนจับผิดไม่ได้ "ไว้โอกาสหน้าผมเป็นเจ้าภาพเลี้ยงท่านเอง ถือเป็นเลี้ยงขอบคุณครู"
พูดจบ นิ้วโป้งของเขาก็กดลงบนปุ่มวางสายทันที
ฉับไว ไม่เหลือแม้ครึ่งวินาที
ยังไงซะ การเจอซูมู่ชิงตามลำพัง ไม่รู้ว่าจะมีคำพูดอะไรที่รับมือไม่ไหวผุดออกมาอีก
บทเรียนครั้งที่แล้วมันตรึงตราเกินไป เขายอมเดินเลี่ยงดีกว่า