มือที่หยางเลี่ยยกขึ้นค้างอยู่กลางอากาศ
“สวีห่าว เรียกพวกเขาทั้งสี่คนมาที่หน้าเส้นเตือน”
สวีห่าว เคาะแผงโล่
“เฉินเลี่ย ซุนเผิง ฉู่เฟิง หวังเจี้ยน ออกมา!”
กำแพงโล่แหวกออกจากกลาง
คนทั้งสี่เดินมาด้านหน้าสุด ยืนเป็นแถวเดียวในแนวเส้นเหลือง
โล่สองแผ่นตั้งอยู่ข้างกายพวกเขา แง้มยับยั้งของแถวหลังถูกยกเตรียมพร้อมแล้ว
หยางเลี่ยจ้องมองไปที่นอกประตู
“หน้าที่พวกนายคือแค่ยืนยันตัว ฟังคำสั่งแล้วรีบถอยกลับเข้าหลังกำแพงโล่ทันที”
“รับทราบ!”
ชายเสื้อกล้ามดำเห็นหน้าของเฉินเลี่ยชัดเจน ยกมือตบเบาะมอเตอร์ไซค์
“ใช่เขา!”
ชายแจ็กเก็ตแดงก็เบียดขึ้นมาด้านหน้า
“ตอนบ่ายที่ซอยซ่อมรถ คนที่ลงมือก็คือไอ้หนูนี่! ผมเห็นกับตาว่ามันทำคนบาดเจ็บไปเจ็ดแปดคน!”
ชายเสื้อกล้ามดำหยิบกระบองสั้นออกมา ชี้ไปทางเฉินเลี่ยข้ามเส้นเตือน
“ไอ้เฉิน วันนี้ข้าจะหักขานายหนึ่งข้างต่อหน้าหน้าโรงเรียนนาย ข้าใครก็จะจัดการให้หมด!”
โทรศัพท์ด้านหลังถูกยกขึ้นพร้อมกัน
“ได้ยินไหม? รีบส่งคนออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
“เด็กนักเรียนคนหนึ่งยังกล้าลงมือหนักขนาดนี้ คิดว่าใส่ชุดทหารแล้วจะไม่มีใครกล้าจัดการหรือไง?”
“สองแสน ไม่ขาดแม้แต่สลึงเดียว!”
เฉินเลี่ยกวาดตามองแถวหน้าจากซ้ายไปขวา
“อาจารย์ที่ปรึกษา ตอนบ่ายมีคนรวมเก้า คนที่ร่วมรื้อแผงลอย ชายแจ็กเก็ตแดง หมวกสีเทา กับคนที่ใส่เสื้อกั๊กยีนส์ขวาสุดอยู่ด้วยทั้งหมด ชายเสื้อกล้ามดำไม่ได้อยู่ที่เกิดเหตุ”
ชายเสื้อกล้ามดำถีบราวกั้นหนึ่งที
“ฉันมาเอาความแทนน้อง! นายจะมาสนใจว่าฉันอยู่ตอนบ่ายหรือไม่ทำไม?”