สวีห่าว กลั้นหายใจ เกร็งเอวและหน้าท้องอีกครั้ง ในที่สุดก็ดันตัวขึ้นมาจากท่าที่ค้างไว้ได้
หวังเจี้ยน รีบออกมานับ
"สามร้อยเก้า!"
"หัวหน้าหมู่ ยังห่างอยู่อีกมากเลยครับ"
เฉินเลี่ย ทำตามครบหนึ่งครั้ง "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมรอ"
สวีห่าว กัดฟันแน่น
"ไม่ต้องรอฉัน!"
"สามร้อยสิบ!"
"สามร้อยสิบเอ็ด!"
ตัวเลขยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ช่วงห่างระหว่างครั้งนั้นยาวขึ้นเรื่อย ๆ
สวีห่าว ทุกครั้งที่ทำ ต้องหยุดค้างกลางอากาศหลายวินาที
แขนทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างรุนแรง เหงื่อไหลอาบสันจมูกหยดลงพื้น รวมตัวกันเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ
เฉินเลี่ย กดความเร็วของตัวเองไว้ตลอด
สวีห่าว ลุกขึ้น เขาถึงลุกขึ้น
สวีห่าว นอนลง เขาก็ก้มตัวลงตาม
ฉู่เฟิง นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ยิ่งดูยิ่งรู้สึกผิดปกติ
"ไอ้แปดนี่มันเหนื่อยจริงเหรอ?"
หวังเจี้ยน เช็ดเหงื่อที่คาง
"มันหอบตั้งแต่ครั้งที่ร้อยแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้"
"หรือว่ามันแสร้งหอบให้พวกเราฟัง?"
"นายเบา ๆ หน่อย หัวหน้าหมู่ยังกัดฟันสู้อยู่เลย"
สวีห่าว เงยหน้าขึ้นตะคอก "นับ!"
"สามร้อยยี่สิบ!"
"สามร้อยยี่สิบเอ็ด!"
ถึงสามร้อยสามสิบครั้ง ชุดฝึกของสวีห่าว เปียกโชกไปหมดแล้ว
ฝ่ามือกดลงบนพื้นซีเมนต์ แขนยื่นออกมาได้ครึ่งทาง ก็ต้องงอลงไปอีกครั้ง
หวังเจี้ยน รออยู่นาน ไม่กล้านับ
สวีห่าว พูดออกมาจากซอกฟัน
"เมื่อกี้......ไม่นับ"
เฉินเลี่ย หยุดนิ่งอยู่ข้าง ๆ
"หัวหน้าหมู่ตั้งมาตรฐานไว้สูงจริง ๆ งั้นเชิญหัวหน้าหมู่ทำใหม่ได้เลยครับ ผมจะทำตามเพิ่มให้ครบ"
"นายหุบปาก!"