สวีห่าว เช็ดเหงื่อบนหน้า ไม่เปิดโอกาสให้ทั้งแปดคนได้วิจารณ์ต่อ
"กลับหอพัก การวิดพื้นที่ค้างไว้จดจำไว้ก่อน อีกห้านาทีเรียนงานภายใน"
ฉู่เฟิง ลองถามอย่างลังเล: "หัวหน้าหมู่ครับ ท่านไม่พักอีกสักหน่อยเหรอ?"
สวีห่าว หันขวับมา: "เป็นห่วงฉันขนาดนั้น รออีกห้าสิบทีตอนนี้เลยไหม?"
"รายงาน ผมว่างานภายในสำคัญกว่า"
"งั้นก็หุบปาก ขึ้นไปชั้นบน!"
เจ็ดคนรีบวิ่งทะยานเข้าไปในโถงบันไดทันที
เฉินเลี่ย เดินอยู่ท้ายสุด เมื่อผ่าน สวีห่าว อีกฝ่ายกำลังบริหารแขนที่เมื่อยล้า
สัมผัสได้ว่า เฉินเลี่ย เข้าใกล้ สวีห่าว ก็รีบเอามือไพล่หลัง ก้าวเข้าไปในห้องพักทันที
เตียงของห้อง 618 ยังรกอยู่
ผ้าห่มทหารที่แจกใหม่ยังกองอยู่บนกระดานเตียง กะละมัง ผ้าเช็ดตัว เข็มขัด กล่องรองเท้า วางเต็มโต๊ะ
บางคนยังปิดกระเป๋าเดินทางไม่ทัน
สวีห่าว เลือกเตียงหมายเลขแปดของ หวังเจี้ยน แล้วอุ้มเครื่องนอนทั้งหมดไปวางบนโต๊ะ
"ทุกคนมารวมกันที่นี่ งานภายในของโรงเรียนทหารมีข้อกำหนดเป็นหนึ่งเดียว ต้องจัดเตียง ผ้าห่ม ตู้ กะละมัง วางผิดที่ไหนโดนหักคะแนนหมด"
เขาจับปลายผ้าห่มทั้งสองด้าน ออกแรงสะบัดให้แผ่ออก
แขนเพิ่งยกขึ้นสูง ผ้าก็แกว่งไปมาสองสามครั้ง
ฉู่เฟิง ก้มหน้าลงไอเบาๆ
สวีห่าว มองไปทางเขา: "คอไม่สบายเหรอ?"
"รายงาน เมื่อกี้วิดพื้นมากไป เลยขาดออกซิเจน"
"ขาดออกซิเจนยังพูดได้ตั้งเยอะ?"
ฉู่เฟิง รีบหุบปากทันที
สวีห่าว วางผ้าห่มให้เรียบ มือทั้งสองกดลงบนเส้นกลาง
"การพับผ้าห่มต้องวัดขนาดก่อน พับสามทบแล้วค่อยเก็บมุมทั้งสี่ด้าน ปลอกหมอนต้องห้ามยับ ปากหมอนหันเข้าด้านใน ปลายรองเท้าหันออกด้านนอกเรียงให้เป็นระเบียบ ของใช้ทำความสะอาดวางตามลำดับความสูง ใครว่ายุ่ง พอตรวจก็มีคนทำให้จำขึ้นใจเอง"