"ใช่ ผมเอง"
เฉินเลี่ยลุกขึ้นดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก รอให้เธอนั่งลงก่อนจึงกลับไปที่เดิม
"ดื่มอะไรไหม? ผมไปสั่งให้"
ซูมู่ชิงวางกระเป๋าถือไว้ข้างตัว แล้วส่ายหน้า
"ไม่ต้องลำบาก ฉันมาที่นี่ แค่อยากคุยกับเธอสองสามคำ"
เฉินเลี่ยกำลังจะเรียกพนักงาน มือที่ยกขึ้นก็วางลงบนโต๊ะ
"ได้ บอกมาเลย"
ซูมู่ชิงนั่งตัวตรง น้ำเสียงเรียบนิ่ง
"การเจอหน้ากันครั้งนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านเป็นคนจัดการ ปู่ฉันเร่งเร้ามาก ฉันเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องมา"
"ฉันไม่ได้มีปัญหากับเธอ และก็ไม่คิดจะจับผิดอะไรเธอ ปัญหาอยู่ที่ฉัน ฉันไม่คิดจะมีความรักในเร็ว ๆ นี้ และจะไม่แต่งงานแบบรีบร้อนเพียงเพราะสองครอบครัวสนิทกัน"
เฉินเลี่ยกระพริบตา หลังพิงพนักเก้าอี้
ฟังดูแล้ว... ทำไมมันเข้าหูขนาดนี้วะ?
ซูมู่ชิงพูดต่อ "วันนี้เราได้เจอกัน กลับไปก็ถือว่ามีคำตอบให้ครอบครัวแล้ว ส่วนผลลัพธ์ ฉันจะบอกที่บ้านเองว่า เป็นฉันที่ไม่เต็มใจจะคบต่อ"
เธอหยุดไปครู่ แล้วเสริมอีกประโยค
"ถ้าครอบครัวเธอถาม เธอก็บอกได้ว่า ฉันไม่ได้สนใจเธอ โยนความผิดมาให้ฉันคนเดียว จะได้ไม่ต้องให้คุณปู่เฉินมาว่าเธอ"
เฉินเลี่ยจ้องเธออยู่สองวินาที ความหงุดหงิดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปหมด
เขาตระเตรียมจะเอาเรื่องออกจากราชการสามครั้ง การสมัครครั้งที่สี่ การกลับไปเรียนซ้ำมัธยมปลาย มาพูดทั้งหมด
ไม่คิดว่า... ไม่ต้องใช้แม้แต่คำเดียว อีกฝ่ายก็ปูทางไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว
"คุณหมอซู คุณช่วยฉันไว้มากเลยนะ"
ซูมู่ชิงคิ้วขมวดเล็กน้อย