สมองของเฉินเลี่ยหมุนวนอยู่หลายตลบ แต่ก็คิดไม่ออกสักที
ผู้หญิงคนนี้มันผิดปกตินี่หว่า?
เขาบอกชัดเจนไปแล้วสองรอบ ยังจะเข้าใจผิดไปทางไหนได้อีก?
ซูมู่ชิงจ้องเขาที่ทำหน้าซังกะตายอยู่แบบนั้น กลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ใช่แล้ว
เฉินเลี่ยกำลังเล่นกลกับเธอชัด ๆ
ผลักออกไปแล้วผลักออกไปอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำท่าทางตรงข้ามกับพวกหนุ่ม ๆ ที่จีบเธอคนอื่น ๆ โดยมีจุดประสงค์เดียวคือดึงความสนใจของเธอออกไปเรื่อย ๆ
ยิ่งเธอคิดว่าเขาปฏิเสธเพราะอะไร เธอก็ยิ่งนึกถึงผู้ชายคนนี้โดยไม่รู้ตัว
เวลาผ่านไปนาน ๆ ความคิดก็วนเวียนอยู่แต่กับเขา อยากจะถอนตัวก็ยากแล้ว
รับมือกับกลวิธีแบบนี้มีทางเดียว คือเปิดไพ่ทันที
ตกลงคบกันต่อหน้า ถ้าเขารับ ก็เท่ากับยืนยันว่าตั้งแต่แรกเขาคิดแบบนี้อยู่แล้ว
“คุณครูซู”
เฉินเลี่ยเอ่ยปาก น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์
“โรงเรียนมีกฎว่า ครูนักเรียนจะคบกันไม่ได้ เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไป ใครจะโดนลงโทษ คุณก็รู้ดีกว่าผม”
เขาไม่รอฟังคำตอบ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
“คุณครูรักษาระยะห่างกับนักเรียนเอาไว้ก็แล้วกัน”
ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป
ซูมู่ชิงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน นิ้วยังกดอยู่บนปกแฟ้มคำสอน ทั้งคนแข็งทื่ออยู่กับที่
เขาผลักฉันออกไปอีกแล้ว?
ยังเล่นกลอยู่อีก?
เขา... กลวิธีแบบนี้จะเดินกี่ก้าวถึงจะดึงตาข่ายขึ้นฟะ?
......
เดินออกจากตึกสำนักงาน เฉินเลี่ยก็สบถคำหยาบออกมา
โรคจิตชัด ๆ
สรุปได้แล้ว
ยังดีที่เรื่องซ้ำชั้นมันตายตัว ครูประจำชั้นก็เปลี่ยนไม่ได้ และก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเลิกเรียนเพราะคนบ้า ๆ คนเดียวนี่