ซ่งจื้อหยวนปิดกระติกน้ำให้แน่นแล้ววางไว้ที่มุมโต๊ะ สองมือกอดอกคร่อมอยู่บนโต๊ะ มองเฉินเลี่ยอยู่ครู่หนึ่ง
"ผมพูดตรง ๆ นะ อย่าเพิ่งหัวร้อน"
ซ่งจื้อหยวนใช้นิ้วแตะหนังสือเรียนเสริมบนโต๊ะ "พื้นฐานนายดีจริง ช่วงม.5 สมองแล่นไว ที่นั่งท็อป ๆ ของห้องก็นั่งมั่นคง อันนี้ผมยอมรับ"
"แต่นั่นมันหกปีก่อนแล้ว"
ซ่งจื้อหยวนค่อย ๆ พูดช้าลง "หนังสือม.ปลายสามปีปรับเล็ก หกปีปรับใหญ่ สิ่งที่นายท่องได้ตอนนั้น เอามาทำข้อสอบปัจจุบัน รูปแบบการเขียนตอบยังไม่ตรงกันเลย"
"อีกอย่างอายุด้วย"
ซ่งจื้อหยวนพิงพนักเก้าอี้ "ห้องซ้ำชั้นมีแต่นักเรียนอายุสิบเจ็ดสิบแปด วัยพวกนั้นอดหลับทั้งคืน วันรุ่งขึ้นก็ยังสดชื่นได้ นายยี่สิบสี่แล้ว ลองทำข้อสอบอาทิตย์ต่อเนื่อง ทั้งพลังกาย ความจำ สมาธิ นายเอาไปสู้ข้อไหนไหว?"
เขาสอนหนังสือมาหลายปี เด็กซ้ำชั้นวัยไหนก็เคยเจอ
ย้อนกลับไป มีคนแก่กว่าเฉินเลี่ยตั้งสองปี
แต่คนพวกนั้น สุดท้ายส่วนใหญ่ก็แค่ทนไปจนถึงสอบจำลองก็ไม่ไหวแล้ว
ยิ่งตอนนี้ความเข้มข้นของการแข่งชิงเข้ามหาวิทยาลัยมันขนาดนั้น กับสภาพแบบเฉินเลี่ย โอกาสที่จะพลิกขึ้นมาก็ต่ำเกินไป
เฉินเลี่ยไม่รีบตอบ รอซ่งจื้อหยวนพูดจบแล้วค่อยเอ่ยปาก
"อาจารย์ซ่ง สิ่งที่อาจารย์พูด ผมคิดมาหมดแล้ว หนังสือเปลี่ยน ผมก็เรียนใหม่ ไม่ไหวก็ซ้อม"
สองมือของเขาวางบนเข่า หลังตรงตั้งตัง
"ยากไม่ง่ายอีกเรื่อง แต่รอบนี้ผมเอาจริง"