"เฉียนซื่อฉง คะแนนทฤษฎีรองสุดท้าย สอบความฟิตก็ไม่ผ่านเกณฑ์ ประสบการณ์ทหาร 28 วันของนาย จะมาช่วยนายตอบข้อสอบได้เหรอ?"
หน้าบอร์ดประกาศ เหลยหู่ ใช้ก้านปากกาเคาะไปที่แผ่นคะแนน เสียงไม่ดัง แต่คนรอบข้างไม่กี่คนกลับได้ยินชัดถนัดตา
เฉียนซื่อฉง ยืนอยู่หน้าประกาศ ไหล่เกร็ง หนังสือเรียนในมือถูกเขาบีบจนย่นเป็นรอย
เขายื่นมือคว้าแผ่นคะแนนลงมา ขยำเป็นก้อน แล้วหันหลังเดินจากไป
เหลยหู่ หัวเราะเยาะอยู่ด้านหลัง
"ยังไงล่ะ หัวหน้าหมู่สิงโตคลั่ง กล้าแค่ไหนถึงไม่กล้ามองคะแนนของตัวเอง?"
เสียงพูดคุยในโถงทางเดินหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็เบาลงและแพร่กระจายออกไป
เฉียนซื่อฉง เดินเร็วขึ้น พื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้นดังเป็นจังหวะเร่งรีบ
หลังจบการฝึกทหารใหม่ ชีวิตในโรงเรียนก็ไม่ได้สบายขึ้นเลยสักนิด
การออกกำลังกายตอนเช้า การฝึกความฟิต วิชาเอก การจำลองยุทธวิธี ไล่กันมาทีละอย่าง
นักศึกษาใหม่เพิ่งวิ่งเสร็จบนสนาม ก็ต้องคว้าหนังสือรีบเข้าห้องเรียน
ก่อนไฟดับตอนกลางคืน ยังต้องทบทวนโจทย์ทฤษฎีของวันนั้นใหม่อีกรอบ
ตารางเรียนของเฉินเลี่ยแน่นเอี๊ยด แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าอะไรมันทนยาก
กลับเป็นเฉียนซื่อฉง ที่คะแนนแย่ลงเรื่อยๆ ทีแล้วทีเล่า
มีคนเรียกเขาว่า "ทหารเก๋าสิงโตคลั่ง" ในโรงอาหาร บางคนก็แกล้งถามว่าเขายังจำหน่วยรบจู่โจมได้หรือเปล่า
ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดพวกนั้น เฉียนซื่อฉง จะยกจานข้าวไปที่มุมห้อง ก้มหน้ารีบๆ กินให้เร็วขึ้น
ตอนแรกเขายังเถียงกลับ
"ฉันเคยรับราชการทหาร ทำไมจะเรียกทหารเก๋าไม่ได้?"