เฉียนซื่อฉง ยกกำปั้นขึ้นยังไม่ทันจะฟาดลง เฉินเลี่ยก็หลบไปทางด้านข้างแล้ว
ข้อมือถูกเขาจับไว้ ข้อศอกก็ถูกกดทับ แรงที่เฉียนซื่อฉง พุ่งออกไปสูญเสียจุดค้ำยัน ไหล่กระแทกเข้ากับอ่างซักผ้า ถังพลาสติกคว่ำลงกับพื้น น้ำไหลไปตามกระเบื้องตรงไปยังประตู
"ปล่อย!"
"หดมือกลับไปก่อน"
"แกกดฉันไว้แล้วยังจะมาพูดเรื่องกติกาอีกเหรอ?"
"กำปั้นน่ะแกยกขึ้นก่อน"
มือของเฉินเลี่ยวางอยู่ที่ข้อศอกเขา ไม่ได้เพิ่มแรงอีก
เฉียนซื่อฉง ยิ่งขัดขืน ร่างก็ยิ่งถูกหนีบไว้กับขอบอ่าง เสียงเครื่องซักผ้าหมุนดังก้องอยู่ข้างหู
"ฉันแค่แตะแกเบา ๆ แกจะทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"แกแตะฉัน ระเบียบวินัยมันตกที่แก ถ้าเข้าไปถึงห้องครูจริง ๆ แกว่าจะอธิบายยังไง?"
เฉียนซื่อฉง กัดฟัน ไหล่ตึงแข็ง
"ฉันโดนหัวเราะมาหลายวันแล้ว จะระบายอารมณ์บ้างก็ไม่ได้เหรอ?"
"ได้ แกจะไปวิ่งรอบสนาม จะไปฝึกเสริมที่สนามซ้อม ก็ไม่มีใครห้ามแก แต่แกชูกำปั้นใส่เพื่อนร่วมห้อง เรื่องมันเปลี่ยนไปแล้ว"
"แล้วแกยืนอยู่หน้าประตูพูดอะไรตั้งเยอะตั้งแยะเนี่ย? ตั้งใจมายืนดูฉันอับอายอยู่ตรงนั้นเหรอ?"
เฉินเลี่ย ปล่อยมือ ถอยไปข้างหนึ่ง
เฉียนซื่อฉง ขยับข้อมือ หันไปขวางประตูไว้ อกกระเพื่อมแรง
"แกจะพูดอะไรกันแน่?"
"แกเตรียมจะลาออก ฉันแนะนำให้แกคิดถึงผลที่ตามมาให้ครบถ้วน"
"ฉันคิดครบแล้ว อยู่ที่นี่วัน ๆ โดนชี้หน้าด่า คะแนนสอบท้ายแถว ฝึกซ้อมก็ลากขากองทัพ ที่ทางเดินยังมีคนเอาเรื่อง 28 วันนั้นมาล้อเล่น กลับบ้านหางานทำ อย่างน้อยก็ได้อยู่อย่างสงบ ๆ"