กู้ฝานส่ายหน้า วางถ้วยชาลง “หลี่เจ้าเรือนวิ่งเต้นจัดการเรื่องนี้ ทั้งยังใช้ขบวนรถและเจ้าของร้านกับลูกจ้างของตระกูลหลี่โดยตรง
หากข้ารับเพียงหนึ่งส่วน เมื่อเรื่องแพร่ออกไป คนภายนอกคงนินทาว่าข้าใช้อำนาจรังแกผู้อื่นเป็นแน่”
หลี่ฟู่กุ้ยร้อนใจจนโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านป๋ออย่ากล่าวเช่นนั้นเด็ดขาด! ท่านนายอำเภอสั่งกำชับไว้แต่แรกแล้วว่า ตระกูลหลี่ได้ติดตามคฤหาสน์ป๋อแบ่งเนื้อกินสักคำ
นั่นเป็นวาสนาที่สุสานบรรพบุรุษมีควันเขียวพวยพุ่ง หากไม่มีอิทธิฤทธิ์ของท่านป๋อ ในวันหิมะตกหนักเช่นนี้จะไปหาผักมาจากที่ใดได้ กำไรหนึ่งส่วนนี้ ตระกูลหลี่ก็นับว่าได้เปรียบมากแล้ว!”
กู้ฝานฟังจบ สีหน้าเรียบเฉย “ท่านนายอำเภอมีวิสัยทัศน์ของท่าน ส่วนกู้ฝานก็มีหลักการของกู้ฝาน
ก่อนหน้านี้ กองทัพหลวงในกรุงล้อมหมู่บ้านชิงฉือ ตระกูลหลี่ช่วยประสานงานทั้งคืน ทั้งยังควบม้าส่งข่าวโดยเร็ว บุญคุณครั้งนี้ ข้ากู้จดจำไว้”
หลี่ฟู่กุ้ยกำลังจะเอ่ยถ่อมตนสองคำ ก็เห็นกู้ฝานยกมือห้ามไว้
“สินค้าจากหมู่บ้านชิงฉือ โรงเหล้าฟู่กุ้ยรับซื้อทั้งหมด เงินที่หามาได้ หารกันคนละครึ่ง”
หลี่ฟู่กุ้ยตกตะลึง “หะ...หารกันคนละครึ่งหรือ?! ท่านป๋อ เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด! นี่ไม่ใช่การค้ารายย่อยที่มีเงินเพียงไม่กี่ร้อยตำลึงนะขอรับ
เรือนอุ่นหลังใหญ่หลายสิบหลัง หากส่งผักออกมาได้ต่อเนื่อง ตลอดฤดูหนาวอย่างน้อยก็ทำเงินได้หลายหมื่นตำลึง ตระกูลหลี่จะรับครึ่งหนึ่งไว้ได้อย่างไร?!”
กู้ฝานวางพู่กันลง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ตระกูลหลี่ออกหน้าอยู่เบื้องหลัง จัดการด่านตรวจ สร้างสัมพันธ์กับตระกูลใหญ่ในเมืองใหญ่ประจำจังหวัด เรื่องใดบ้างที่ไม่ต้องใช้เงินเปิดทาง?
ในเมื่อเป็นพันธมิตรที่ร่วมลงเรือลำเดียวกัน ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้พี่น้องของข้าท้องหิวแล้วยังต้องมารับดาบแทนข้า”