อาเยียนอุ้มหว่านหวานขึ้นรถม้า ยังตั้งใจยื่นขนมห่อเล็กให้กู้ชูด้วย
“พี่สะใภ้ ท่านไม่ได้บอกหรือว่าบัณฑิตไม่ควรเอาแต่คิดเรื่องกิน?”
กู้ชูรับห่อกระดาษมา ดวงตากลมฉายแววสงสัย
อาเยียนจัดหมวกใบเล็กของหว่านหวานให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “นี่เผื่อชูเอ๋ยหิวตอนถูกทดสอบ มิใช่ให้เจ้ากินตามใจปาก”
“เช่นนั้นข้าเก็บไว้ก่อน เผื่อยามจำเป็น”
กู้ชูเก็บขนมอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็ยืดหลังตรง ราวกับคนที่เพิ่งซ่อนขนมเมื่อครู่ไม่ใช่ตนเอง
......
เมื่อรถม้ามาถึงตัวอำเภอ กู้ฝานก็พากันไปยังหน้าสำนักหนังสือไป๋หยุนตามที่อยู่ซึ่งกู้ฉางเหอให้ไว้
ประตูสำนักหนังสือเก่าแก่เรียบง่าย ข้างประตูมีศิลาจารึกตั้งอยู่ ภายในสำนักมีเสียงอ่านหนังสือพร้อมเพรียงดังแว่วออกมาเป็นระยะ
คนเฝ้าประตูทราบว่ากู้ฝานพาน้องชายมาขอเรียน แม้ทั้งสามจะแต่งกายธรรมดา เขาก็ไม่ได้เอ่ยวาจาดูแคลน เพียงถามอายุและความรู้หนังสือของกู้ชูก่อน
กู้ฝานตอบตามจริงว่า “แปดขวบ รู้จักอักษรที่ใช้ทั่วไปอยู่บ้าง เขียนบัญชีง่าย ๆ ได้ แต่ยังไม่เคยฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์อย่างเป็นกิจจะลักษณะ”
คนเฝ้าประตูจดชื่อเรียบร้อย แล้วให้พวกเขารอในโถงด้านข้าง ส่วนตนเข้าไปเรียนเชิญอาจารย์ใหญ่
ไม่นานนัก ชายชราผมขาวโพลนก็เดินเข้ามาในโถงด้านข้าง
อาจารย์ใหญ่ไม่ได้สนใจของกำนัลที่กู้ฝานนำมาในทันที แต่ให้กู้ชูยืนหน้าโต๊ะหนังสือ แล้วถามคำถามง่าย ๆ หลายข้อ
แรกเริ่มกู้ชูยังค่อนข้างประหม่า ครั้นอาจารย์ใหญ่ถามถึงวิธีจดบัญชีในบ้าน เขาก็ค่อย ๆ สงบใจลง อธิบายวิธีแยกรายรับ รายจ่าย และเงินคงเหลือในแต่ละวันได้อย่างชัดเจน