ความอึมครึมในโถงข้างถูกคำพูดนี้ชะล้างจนสลายไป เมื่ออาจารย์ใหญ่เห็นว่ากู้ชูคิดได้แล้ว จึงหยิบธรรมนูญการเข้าเรียนออกมาใบหนึ่ง แล้วสั่งให้คนเฝ้าประตูเตรียมข้อปฏิบัติของสำนักหนังสือ
“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ก็เข้าเรียนพรุ่งนี้ หากที่บ้านมีธุระใด จงแจ้งล่วงหน้า เมื่อเข้าเรียนอย่างเป็นทางการแล้ว ห้ามขาดเรียนโดยไม่มีเหตุ”
กู้ฝานรับธรรมนูญการเข้าเรียนมาอ่านทีละตัวอักษร เมื่อแน่ใจว่าค่าเล่าเรียน ที่พัก และวันหยุดพักเขียนไว้อย่างชัดเจนครบถ้วนแล้ว จึงหยิบเงินยี่สิบตำลึงออกมามอบให้คนเฝ้าประตู
คนเฝ้าประตูตรวจเงินเรียบร้อย ประทับตราสำนักหนังสือลงบนธรรมนูญการเข้าเรียน แล้วส่งสำเนาหนึ่งคืนให้กู้ฝาน
กู้ชูจ้องเงินยี่สิบตำลึงที่ถูกเก็บไป อดถอนใจเบา ๆ ไม่ได้
“ข้ายังไม่ทันได้เริ่มอ่านหนังสือ เงินของพี่ใหญ่ก็หายไปเสียแล้ว”
“หากเจ้าเรียนไม่ดี กลับบ้านมาแล้วข้าจะหักจากขนมของเจ้า”
กู้ฝานเก็บธรรมนูญการเข้าเรียนไว้ในอกเสื้อ ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ก่อนเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ วันนี้ข้าจะพาเจ้าเที่ยวตัวอำเภอให้เต็มที่สักวัน จะได้ให้เจ้าเล่นกับหว่านหวานอีกสักพักด้วย”
“ต่อไปเมื่อเข้าไปอยู่ในสำนักหนังสือแล้ว อยากกินอะไร อยากเล่นอะไร ก็ต้องรอจนถึงวันหยุดพัก”
ดวงตาของกู้ชูเป็นประกาย แต่ใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ
“ในเมื่อพี่ใหญ่ตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะฝืนใจเที่ยวเป็นเพื่อนพวกท่านสักหน่อย”
อาเยียนเม้มปากยิ้ม อุ้มหว่านหวานลุกขึ้น
“ชูเอ๋ยรู้ความดีจริง ๆ”
คนทั้งครอบครัวคำนับอาจารย์ใหญ่เพื่ออำลา ครั้นเดินออกจากประตูสำนักหนังสือ ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงแล้ว ถนนในตัวอำเภอก็คึกคักกว่าตอนที่พวกเขามามาก