เมื่อกู้ฝานกับกู้ซานหลินส่งแขกโต๊ะสุดท้ายกลับไปแล้ว ป้าชุนเหนียงก็พาสตรีหลายคนช่วยกันเก็บชามช้อน
กู้ชูนั่งยองอยู่ข้างโต๊ะ คอยตรวจนับของที่เหลือจากงานเลี้ยง กระทั่งโต๊ะเก้าอี้ในลานถูกยกออกไปหมดแล้วก็ยังนับไม่เสร็จ
กู้ฝานเดินเข้าไป ดีดหน้าผากเขาเบา ๆ “วันนี้ย้ายเรือน เจ้าก็เหนื่อยแล้ว รีบไปพักผ่อนเถิด”
กู้ชูเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจริงจัง “ของวันนี้ต้องจดวันนี้ หากข้ามคืนไปก็ลืมง่าย เนื้อหมูใช้ไปเพิ่มอีกเจ็ดชั่ง เหลือเหล้าครึ่งไห ป้าจ้าวบอกว่ากับข้าวที่เหลือพรุ่งนี้ยังกินต่อได้”
กู้ฝานชักมือกลับ มองน้องชายที่รู้ความ ใจก็รู้สึกอบอุ่น “เจ้าอยากเรียนหนังสือหรือไม่”
มือที่จับพู่กันของกู้ชูชะงักลง เขาก้มหน้าบิดชายเสื้อ แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “พี่ใหญ่ ข้าเข้าเรียนได้หรือ สำนักหนังสือต้องจ่ายค่าเล่าเรียน ยังต้องซื้อพู่กัน หมึก และกระดาษ หว่านหวานก็ขาดคนดูแลไม่ได้ ข้าอยู่บ้านก็ได้”
“พี่ถามว่าเจ้าอยากหรือไม่ ไม่ได้ถามว่าจะต้องใช้เงินเท่าไร”
กู้ฝานพูดตรง ๆ แล้วตัดสินใจให้ “พรุ่งนี้ตามพี่ไปลองที่สำนักหนังสือในตัวอำเภอ จะเข้าได้หรือไม่ก็ต้องดูความสามารถของเจ้า”
ริมฝีปากของกู้ชูขยับ ดวงตากลมโตมีความยินดีซ่อนอยู่ไม่มิด ทว่าเขากลับสำรวมกว่าบุตรหลานในวัยเดียวกัน
“เช่นนั้นข้าจะไปลองดู หากอาจารย์ใหญ่คิดว่าข้าไม่ไหว พี่ใหญ่ก็ไม่ต้องเสียเงินเปล่า”
กู้ฝานยกมือขยี้ผมเขาจนยุ่ง กล่าวเสียงเรียบ “หน้าที่ของพี่มีเพียงพาเจ้าไป หากเจ้าไม่มีความสามารถ พี่ใหญ่ก็ไม่ส่งเสียเจ้า”
กู้ชูรีบยกมือปกป้องผม ปากพูดว่าตนมีความสามารถไม่น้อย แต่ฝีเท้ากลับเบาสบายกว่าปกติมาก