หลี่ต้าชุยรีบเช็ดมือ ก้มหน้ากล่าวว่า “ท่านป๋อ ไฉ่มิได้เกียจคร้าน แต่เหล็กชุดนี้ ต่อให้ตีจนมือพังก็ยังทำเกราะตามที่ท่านมอบหมายไม่สำเร็จขอรับ”
กู้ฝานเดินไปข้างถังเศษเหล็ก ใช้สองนิ้วคีบแผ่นเกราะที่แตกหักขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วยกขึ้นส่องกับแสงไฟ พิจารณารอยแตกซึ่งมีสีเทาขาวและหยาบกร้าน เม็ดเหล็กหยาบใหญ่ เห็นชัดว่าเปราะแตกง่ายเพราะมีคาร์บอนสูงเกินไปและมีสิ่งเจือปนมากเกินไป
“เหล็กชุดนี้ หลี่ฟู่กุ้ยเอามาจากที่ใด” กู้ฝานหันไปมองโจวผิง
โจวผิงก้าวออกมาครึ่งก้าว แล้วตอบเสียงเบาว่า “กราบทูลเจ้านาย กระหม่อมอาศัยข้ออ้างเรื่องซ่อมแซมชลประทานแม่น้ำชิงซาน ซื้อแท่งเหล็กหล่อดิบออกมาจากโรงงานเหล็กหลวงแห่งเมืองเจ๋อโจว โดยใช้ช่องทางลับพ่ะย่ะค่ะ”
“วัตถุดิบจากโรงงานหลวง ขั้นตอนขจัดกำมะถันและสิ่งเจือปนย่อมไม่ลำบากนัก”
กู้ฝานโยนแผ่นเหล็กทิ้ง สีหน้าราวกับรู้อยู่แล้ว “เตาเฟืองแบบลูกสูบทางเดียวที่พวกเจ้าใช้ แรงลมขาด ๆ หาย ๆ
อุณหภูมิในเตาจึงขึ้นไม่ถึง เหล็กหล่อดิบไม่ละลายเป็นน้ำเหล็ก พวกเจ้ากลับรีบตีตอนมันยังหลอมละลายไม่หมด ไม่แตกก็แปลกแล้ว”
หลี่ต้าชุยเกาศีรษะพลางหัวเราะแห้ง ๆ “ท่านป๋อ เตาเฟืองของพวกเรานับว่าใหญ่ที่สุดในอำเภอแล้ว ชายฉกรรจ์สี่คนผลัดกันดึง ถ่านยังลุกแดงจนขาวโพลน จะเพิ่มความร้อนได้อีกอย่างไรขอรับ”
“เปลี่ยนเตา เปลี่ยนเตาเฟือง”
กู้ฝานหันหลัง หยิบดินสอถ่านของกู้ซุ่นไฉขึ้นมา แล้วเริ่มวาดลงบนแผ่นไม้สน
หลี่ต้าชุยกับกู้ซุ่นไฉขยับเข้าไปใกล้ สายตาจับจ้องอยู่บนแผ่นไม้
“เริ่มจากทำเตาเฟืองแบบลูกสูบสองทาง”
กู้ฝานลากเส้นอย่างรวดเร็ว วาดกล่องไม้ปิดสนิทรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นมาใบหนึ่ง “ติดตั้งวาล์วรับอากาศไว้ที่ปลายทั้งสองด้าน แล้วใส่แผ่นลูกสูบไว้ตรงกลาง