หมูป่าตัวผู้ถูกวางไว้ตรงมุมลานตลอดคืน ใช้เสื่อหญ้าคลุมไว้ และล้างบาดแผลด้วยน้ำบ่อวิญญาณ จึงไม่มีกลิ่นเหม็นเสีย
กู้ฝานแบกหมูป่าหนักเกือบสี่ร้อยชั่งไว้บนบ่า ฝีเท้ายังคงมั่นคง ครั้นเดินมาถึงหน้าบ้านกู้ซานหลิน ก็เห็นกู้ซานหลินเพิ่งเข็นรถไม้กระดานออกมา เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้เขา
เมื่อเห็นหมูป่าบนบ่าของกู้ฝาน เปลือกตาของกู้ซานหลินกระตุกอย่างแรง
“เจ้าแบกมันมาอย่างนี้เลยหรือ?”
“แค่ไม่กี่ก้าว จะได้ไม่ต้องเดินไปกลับ”
กู้ฝานวางหมูป่าลงบนรถไม้กระดาน แผ่นไม้ส่งเสียงทึบหนัก
กู้ซานหลินผูกเชือกวัวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนกลับเข้าไปในบ้านหยิบถุงน้ำออกมา
“ข้าจะไปกับเจ้าด้วย ร้านเนื้อในตัวเมืองกดราคาเก่งนัก เจ้ายังอายุน้อย พวกเขาเห็นเข้าก็ชอบเอาเปรียบคนแปลกหน้า”
“ท่านลุงซานหลิน ที่บ้านยังมีธุระ ท่านไม่จำเป็นต้องลำบากไปกับข้าหรอก”
กู้ฝานผลักถุงน้ำกลับไป น้ำเสียงสุขุมมั่นคง
“เมื่อวานท่านช่วยข้าทำงานไปครึ่งวัน เช้านี้ยังต้องลงนา ขายเนื้อก็แค่ถามราคาหลายร้าน ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ หากราคาไม่เหมาะ ข้าก็ไปร้านอื่น”
กู้ซานหลินยังคงไม่วางใจ ยื่นมือจะไปแก้เชือกวัว
“เจ้าเข็นหมูหนักขนาดนี้ไปคนเดียว พอถึงตัวเมืองก็ไม่มีแรงต่อราคาแล้ว”
กู้ฝานกดมือบนด้ามรถไม้กระดานแล้วผลักไปข้างหน้าเบา ๆ รถที่บรรทุกหมูป่าก็ข้ามธรณีประตูไป ล้อหมุนอย่างง่ายดาย
“ท่านลุงลืมไปแล้วหรือ สิ่งที่ข้าขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือกำลัง”
กู้ซานหลินมองรถไม้กระดานที่เคลื่อนออกไป ได้แต่ชักมือกลับ
“เช่นนั้นก็อย่ามุ่งขายร้านเดียว ถามราคาหลายร้านก่อน เงินต้องเก็บไว้ใกล้ตัว ระหว่างกลับหมู่บ้านก็ระวังให้ดี”