เปลี่ยนน้ำร้อนไปสามอ่าง ผ้าหยาบเปื้อนเลือดกองพะเนินกว่าสิบผืน กระทั่งฟ้าด้านนอกหน้าต่างมืดลง บาดแผลสุดท้ายจึงได้รับการพันแผลเรียบร้อย
หมอเฒ่าล้างมือจนสะอาด ก่อนนั่งลงข้างโต๊ะอย่างอ่อนล้า แล้วจรดพู่กันเขียนใบสั่งยา
“ยาประคองชีวิตให้ต้มก่อนหนึ่งเทียบ จะป้อนเข้าไปได้เท่าไรก็เท่านั้น คืนนี้ห้ามให้นางมีไข้ และอย่าเคลื่อนย้ายนางตามใจ หากแผลมีเลือดออกมากอีก ให้รีบมาตามข้าทันที”
กู้ฝานรับใบสั่งยา แล้วเลื่อนเงินสามตำลึงไปตรงหน้าหมอเฒ่า
หมอเฒ่าเก็บเงิน ก่อนหันกลับไปมองหญิงสาวบนเตียงเตา เอ่ยอย่างเป็นกังวลว่า “สิ่งที่ข้าทำได้ก็ทำหมดแล้ว จะรอดชีวิตหรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับคืนนี้”
กู้ซานหลินไปส่งหมอเฒ่า ส่วนจ้าวชุนเหนียงอยู่ช่วยต้มยา กู้ชูรอจนประตูเรือนปิดลงอีกครั้ง จึงเดินมาข้างโต๊ะ มองกู้ฝานเก็บเงินเศษที่เหลือใส่หีบเงิน
เมื่อวานหีบเงินยังดูหนักอึ้ง บัดนี้กลับพร่องไปอย่างเห็นได้ชัด
กู้ชูยื่นมือแตะขอบหีบ ก้มหน้าถามเสียงเบา “พี่ พวกเราหมดเงินอีกแล้วหรือ”
“ยังเหลืออยู่บ้าง”
กู้ฝานปิดหีบเงิน ก่อนยืดแขนเสื้อที่ยับเพราะกู้ชูอุ้มหว่านหวานให้เรียบ
กู้ชูยังคงเสียดายเงิน ดวงตากลมแอบเหลือบมองหญิงชุดแดงบนเตียงเตา
“แต่นางก็ไม่รู้จักพวกเรานี่ เงินสามตำลึงซื้อข้าวสารชั้นดีได้ตั้งมากมาย ยังเอาไปซื้อนมให้หว่านหวานได้อีก”
“วางใจเถิด มีพี่อยู่” กู้ฝานย่อมอธิบายไม่ได้ว่าเหตุใดตนจึงช่วยนาง
จากนั้นเขาก็รับหว่านหวานมา ตบหลังนางเบา ๆ
กู้ชูเม้มริมฝีปาก ผ่านไปครู่หนึ่งก็หยิบห่อยาขึ้นมาเอง แล้วเดินไปทางเตา