กู้ฝานไม่หยุดฝีเท้า เพียงเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “โชคดีที่มันพุ่งชนต้นไม้จนพลาดท่า ข้าจึงฉวยโอกาสฟันซ้ำอีกดาบ”
ทุกคนมองบาดแผลดาบลึกน่าสยดสยองข้างลำคอของหมีดำ แล้วหันไปมองดาบตรงหนักสิบชั่งบนบ่าของกู้ฝาน ไม่มีผู้ใดคิดว่าคำว่า “ฟันซ้ำอีกดาบ” เป็นเรื่องง่ายดาย
ไม่นานก็มีคนสังเกตเห็นหญิงชุดแดงในอ้อมแขนของเขา
“ฝานเอ๋ย แม่นางผู้นี้เป็นใครหรือ?”
“บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ คงมิใช่ว่าเจ้าชิงตัวนางมาจากในภูเขากระมัง?”
สิ้นคำ รอบข้างก็มีคนหัวเราะพลางกล่าวว่า “บ้านเจ้าเวลาชิงตัวแม่นาง ต้องถูกฟันตั้งสิบกว่าดาบก่อนด้วยหรือ? ไม่เห็นหรือว่านางแทบไม่มีลมหายใจแล้ว!”
กู้ฝานกอดหญิงสาวแน่น หลบคนสองสามคนที่คิดจะเข้ามาดู แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าพบนางในภูเขา นางยังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะปล่อยให้นางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร”
กู้ซานหลินเบียดฝูงชนเข้ามาใกล้ ตรวจดูจนแน่ใจว่าหมีดำตายสนิทแล้ว ก่อนจะเห็นก้านลูกศรที่หักอยู่ตรงอกของหญิงสาว สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นทันที
“แม่นางผู้นี้บาดเจ็บไม่ธรรมดา รีบพากลับไปเถิด อย่าปล่อยให้คนมามุงจนเสียเวลา”
จ้าวชุนเหนียงรีบตามมาจากหลังฝูงชน พอเห็นว่ายังมีคนขวางอยู่กลางทาง ก็ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วด่าว่า “พวกเจ้ามัวแต่ดูเรื่องสนุกกันอยู่ได้ ไม่เห็นหรือว่าชีวิตคนสำคัญกว่า? ทุกคนหลีกไปให้หมด!”
ฝูงชนรีบถอยแยกไปสองข้าง กู้ฝานอุ้มหญิงชุดแดงด้วยแขนข้างเดียว แล้วเดินผ่านไปอย่างมั่นคง
……
กู้ฝานอุ้มหญิงชุดแดงเข้าไปในกระท่อมหลังคาหญ้าคา จ้าวชุนเหนียงเปิดประตูห้องไว้ก่อนแล้ว ทั้งยังปูฟูกเก่าบนเตียงเตาให้เรียบร้อย และให้กู้ชูอุ้มหว่านหวานถอยไปอยู่ตรงมุมห้อง