กู้ชูมองตามสายตาของกู้ฝานไปเห็นร้านค้าทาส ตุ๊กตาน้ำตาลในมือก็หมดความสนใจไปทันที
“พี่ใหญ่จะซื้อคนรับใช้หรือขอรับ”
“ไปดูก่อน”
กู้ฝานเหลือบมองสำนักนายหน้า แล้วสอบถามคนที่ผ่านไปมาว่าร้านนี้เปิดมานานกี่ปี การซื้อขายมีสัญญาราชการครบถ้วนหรือไม่
เมื่อยืนยันแล้วว่าร้านนี้มิใช่สำนักนายหน้าเถื่อนที่ลักพาตัวคนมาขายเป็นการลับ เขาจึงพาอาเยียนกับคนอื่น ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
นายหน้าเห็นกู้ฝานยังอายุน้อย แต่กลับนั่งรถม้ามา จึงรีบยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ
“ท่านหนูน้อยต้องการซื้อบ่าวชาย หรือสาวใช้กับคุณนายขอรับ”
กู้ฝานสะบัดแขนเสื้อแล้วเอ่ยว่า “ที่บ้านต้องการคนทำอาหาร กวาดถู และดูแลเด็ก หากมีคนที่เลี้ยงทารกกับดูแลสัตว์ได้ด้วยก็ยิ่งดี”
นายหน้ายิ้มจนคิ้วแทบยก “ช่างเหมาะเจาะนักขอรับ ร้านเรามีสตรีที่คล่องแคล่วอยู่หลายคนพอดี อีกทั้งยังมีชายฉกรรจ์ที่คุ้นเคยกับงานไร่นาอีกสองคน หากท่านหนูน้อยต้องการซื้อหลายคน ราคาก็ยังเจรจากันได้ขอรับ”
“ค่อยพูดเรื่องราคาทีหลัง”
กู้ฝานขัดคำพูดของอีกฝ่าย แล้วบอกความต้องการของตนโดยตรง
“ข้าต้องการคนที่มีประวัติชัดเจน มีเอกสารถิ่นกำเนิดและผู้ค้ำประกัน อีกทั้งต้องระบุเหตุผลที่ขายตัวไว้ให้ชัดแจ้ง”
“ต้องไม่มีโรคภัยหรือบาดแผลซ่อนเร้น มือเท้าสะอาด ไม่ลักขโมย ไม่เล่นการพนัน ไม่ปากมากก่อเรื่อง และทำงานคล่องแคล่ว”
นายหน้าฟังแล้วชะงักไป เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีจะเลือกคนอย่างรอบคอบถึงเพียงนี้
กู้ฝานเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วกล่าวต่อ “ต้องเรียกทุกคนมาสอบถามทีละคน ตรวจสอบสัญญาประจำตัว อายุ นายเรือนเดิม และจำนวนครั้งที่ถูกขายต่อให้ครบถ้วน”
“หากผู้ใดปกปิดเรื่องราวในอดีตของตน หรือมีที่มาคลุมเครือ ก็ไม่ต้องพามาให้ข้าเห็น”