“เจ้าของเดิมทำความผิดอันใด?”
แม่นมอู่ก้มตาลง กล่าวอย่างสุขุมว่า “นายท่านเดิมยักยอกเงินซ่อมแม่น้ำ ถูกทางการตรวจสอบและลงโทษ บุรุษในตระกูลถูกจำคุก ส่วนญาติและบ่าวไพร่ถูกนำไปขาย”
“บ่าวรับใช้ดูแลเพียงกิจวัตรในเรือนชั้นใน เจ้าหน้าที่สอบสวนบ่าวสามครั้งแล้ว แต่ไม่พบว่าบ่าวมีส่วนเกี่ยวข้องกับบัญชี สัญญาราชการที่แนบอยู่ด้านหลังก็มีตราประทับของทางการระบุว่าปิดคดีแล้ว”
กู้ฝานพลิกไปดูหน้าสุดท้าย ก็เห็นตราประทับเก่าจริงดังที่นางกล่าว
“เหตุใดจึงถูกขายต่ออีก?”
“นายเรือนคนที่สองถือสาที่บ่าวเคยทำงานในจวนขุนนางผู้กระทำผิด จึงไม่ต้องการให้บ่าวดูแลเด็กต่อ ส่วนนายเรือนคนที่สามย้ายไปอยู่ต่างถิ่น ไม่อยากพาคนไปด้วยเพิ่ม”
แม่นมอู่ไม่ปิดบังสิ่งใด ตอบคำถามได้คล่องแคล่ว
กู้ฝานรับหว่านหวานจากอ้อมแขนของอาเยียน แล้วถามต่อว่า “เด็กวัยเท่านี้ควรดูแลอย่างไร?”
แม่นมอู่ยืนอยู่ที่เดิม มองหว่านหวานครู่หนึ่ง ครุ่นคิดแล้วจึงตอบว่า
“เด็กอายุยังไม่ถึงครึ่งปี ร่างกายอ่อนแอกว่าทารกทั่วไปอยู่บ้าง แต่ได้รับการเลี้ยงดูเป็นอย่างดี สีหน้าก็ไม่ถือว่าแย่
“หากมีนมมารดาย่อมดีที่สุด หากไม่มี ก็ต้มนมแกะให้สุกทั่วถึง พออุ่นแล้วค่อยป้อนทีละน้อยแต่บ่อยครั้ง โจ๊กข้าวข้นอย่าทำให้ข้นเกินไป และอย่าป้อนแต่โจ๊กข้าวข้นทุกมื้อ”
“ชามกับช้อนที่เด็กใช้ต้องล้างแยกต่างหาก ผ้าพันตัวเปียกแล้วให้รีบเปลี่ยน กลางคืนหากเด็กร้องไห้ ให้อากาศหนาวหรือร้อนเป็นอย่างแรก แล้วค่อยดูว่าหิวหรือไม่ อย่าเห็นร้องไห้ก็กรอกนมแกะให้ทันที”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนไปยังมือของหว่านหวานที่กำมือกู้ฝานไว้
“เด็กคนนี้ติดคนในครอบครัว เวลาเปลี่ยนคนดูแลอย่าฝืนอุ้ม ต้องให้เด็กคุ้นกับเสียงและกลิ่นกายของคนใหม่ก่อน มิฉะนั้นจะตกใจง่าย”