สองวันต่อมา ยามเที่ยงวัน ดวงตะวันลอยเด่นอยู่กลางฟ้า ที่นาน้ำยี่สิบหมู่ถูกไถพรวนและยกร่องเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่พลบค่ำเมื่อวาน คูน้ำแต่ละสายทอดตรงเป็นระเบียบและเชื่อมถึงกัน
เพียงครึ่งวัน เมล็ดมันฝรั่งที่หั่นเป็นชิ้นกับต้นกล้ามันเทศที่แช่น้ำบ่อวิญญาณไว้ ก็ถูกปลูกลงนาไปแล้วสิบหมู่
กู้ฝานยืนอยู่ริมคันนา โจวผิงกำลังถกขากางเกงขึ้น หิ้วตะกร้ามันฝรั่งหั่นชิ้นสองใบเดินไปตามร่องนา เหงื่อไหลย้อยลงมาตามลำคอ
“คุณชาย ร่องนาห้าร่องทางฝั่งตะวันออกปลูกเสร็จหมดแล้ว ทั้งยังกลบดินบาง ๆ ตามที่ท่านสั่งไว้ด้วยขอรับ”
กู้ฝานจัดปลายแขนเสื้อเล็กน้อย “อย่ากลบดินแน่นเกินไป เว้นช่องว่างให้อากาศถ่ายเทบ้าง อีกสักพักค่อยปล่อยน้ำให้ชุ่มร่องก็พอ”
โจวผิงรีบเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “ไฉ่เข้าใจแล้วขอรับ จะไปบอกทุกคนเดี๋ยวนี้”
กู้ซานหลินถือไม้พลองไว้ในมือ เดินไปมาที่หัวนา ดวงตากลมโตดุจระฆังทองจับจ้องชายฉกรรจ์ที่กำลังหยอดเมล็ด
“ทุกคนเบามือหน่อย! ขุดหลุมให้ลึกตื้นเสมอกัน ใครทำต้นกล้าหัก ข้าจะหักค่าแรงพวกเจ้า 3 เหรียญทองแดง!”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยืดตัวขึ้น เช็ดเหงื่อพลางเอ่ยว่า “ท่านลุงซานหลิน ท่านวางใจเถิด พวกเราได้ค่าแรง 25 เหรียญทองแดงจากฝานเอ๋ยแล้ว
เที่ยงนี้แม่ครัวซุนยังเอาแป้งแผ่นห่อกากน้ำมันกับต้นหอมมาให้กินอีก ถ้าพวกเรากล้าทำต้นกล้าเสียหาย คงรู้สึกผิดต่อมโนธรรมของตัวเอง!”
ทุกคนทำงานพลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างครื้นเครง ทว่าไกลออกไปทางหาดริมน้ำใกล้ปากหมู่บ้าน กลับมีเสียงเด็กกรีดร้องดังมา