สายตาเช่นนั้นทำให้กู้ฝานรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ทนดูไม่ไหว ก้าวออกมาหนึ่งก้าวแล้วกล่าวว่า “พี่ซานหลิน ท่านจ้องฝานเอ๋ยเช่นนั้นด้วยเหตุใด?”
“ครอบครัวท่านลุงกู้ต้าชานตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้ ล้วนเป็นเพราะพวกเขาทำตัวเอง โลภไม่รู้จักพอ เกี่ยวอะไรกับฝานเอ๋ยด้วยเล่า!”
ชายฉกรรจ์หันไปมองกู้ฝานแล้วทอดถอนใจ “ฝานเอ๋ย ช่วงนี้เจ้ามัวแต่วุ่นกับการสร้างบ้านหลังใหญ่ ทั้งยังจัดการเรื่องสำนักหนังสือให้ชูเอ๋ย ไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยในหมู่บ้าน จึงไม่รู้ว่าบัดนี้บ้านเดิมของเจ้าเป็นเช่นไรแล้ว!”
กู้ฝานกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ขอรบกวนลุงยุนไหเล่าให้ข้าฟังโดยละเอียด”
ลุงยุนไหยองลงบนคันนา แล้วเล่าให้ฟังทีละเรื่อง
“เดือนก่อน ในศาลที่ว่าการอำเภอ ท่านปู่ของเจ้า ยายเลี้ยง แล้วก็อาสะใภ้หลี่ชุยฮวา ต่างใส่ร้ายป้ายสีกันไปมา ท่านนายอำเภอจึงสั่งให้เฆี่ยนไม้หวาดกลัวคนละสิบทีต่อหน้าศาล!”
“นั่นเป็นไม้กระบองหนัก ๆ ทั้งนั้น! ไม่เพียงฟาดจนหนังแตกเนื้อปริ แม้แต่กระดูกก็ยังบาดเจ็บ!”
“หลังจากยามโรงพิจารณาหามพวกเขากลับหมู่บ้าน ที่บ้านก็ไม่มีเงินซื้อยา ได้แต่นอนอยู่บนเตียงเตา ฝืนทนเอาเอง!”
พูดถึงตรงนี้ ชาวบ้านอีกคนก็เดินเข้ามาสมทบ รับช่วงพูดต่อ
“จริงด้วย! กู้ต้าชานอายุมากปูนนี้แล้ว ยังต้องมาโดนกระบองชุดนั้น บาดแผลก็เป็นหนอง ร้องครวญครางอยู่ในห้องทั้งวันทั้งคืน ดูท่าแล้วลมหายใจเข้าแทบไม่มีออก เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายประคองชีวิตไว้!”
“นางฟางเฒ่าก็ไม่ต่างกัน นอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงเตา พลิกตัวก็ยังลำบาก เอาแต่เช็ดน้ำตาด่าฟ้าสาปดินอยู่ทั้งวัน”