“รอจนมันเทศบ้าบอนั่นเก็บเกี่ยวไม่ได้ บ้านไม่มีข้าวกรอกปาก ข้าค่อยเอาเงินก้อนนี้ออกมาให้มันใช้ยามฉุกเฉิน เข้าใจหรือไม่”
สีหน้าโกรธเกรี้ยวของจ้าวชุนเหนียงชะงักค้าง มือที่กำชายเสื้อของเขาคลายออก ขอบตาร้อนผ่าว “เฒ่าเอ๊ย ในใจซ่อนเรื่องนี้ไว้แท้ ๆ เหตุใดเมื่อครู่ไม่รีบพูด ปล่อยให้โดนด่าเปล่า ๆ อยู่ได้”
กู้เหอเหมียวเองก็หยุดร้องไห้แล้วหัวเราะออกมา เกาศีรษะอย่างขัดเขิน “ท่านพ่อ ลูกเข้าใจท่านผิดไปเอง อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะเจ้าคะ”
กู้ซานหลินแค่นเสียงเบา ๆ จัดปกเสื้อที่ถูกดึงจนเบี้ยวให้เข้าที่ แล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม “ข้าอยู่มาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว จะยังกลั่นแกล้งหลานร่วมตระกูลของตัวเองได้อย่างไร”
“พรุ่งนี้แต่เช้าข้าจะไปเฝ้าที่นาเอง จ้าวชุนเหนียง พรุ่งนี้เช้าทำแผ่นแป้งแห้งให้ข้าสองแผ่น เอาติดตัวไปด้วย”
......
วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หมอกยามเช้าปกคลุมหมู่บ้านชิงฉือ
ภายในคอกสัตว์ของตระกูลกู้ ไม่ว่าโจวผิงจะดึงบังเหียนอย่างไร ก็ออกแรงจนหน้าแดงก่ำ
วัวเหลืองขนเป็นมันเงาตัวนั้นย่ำกีบทั้งสี่อยู่บนกองหญ้าแห้ง ส่ายหัวไปมาซ้ายขวาอย่างไร้ทีท่าว่าจะยอมก้าวออกจากคอก
โจวผิงร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ เขาเช็ดหน้าผากพลางพูดอึกอัก “คุณชาย ปกติวัวตัวนี้เชื่องมาก ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดดื้ออะไรขึ้นมา ไฉ่ดึงอย่างไรมันก็ไม่ยอมขยับเลยขอรับ”
กู้ฝานรัดสายคาดเอวให้แน่น แล้วเดินเข้าไปใกล้คอกเพื่อพิจารณาวัวเหลือง
วัวตัวนี้ดื่มน้ำผสมน้ำบ่อวิญญาณทุกวัน ไม่เพียงล่ำสันขึ้นกว่าเดิม ดวงตายังใสกระจ่างกว่าสัตว์เลี้ยงทั่วไปไม่น้อย