ในป่า สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการเอาแต่ก้มหน้าบุ่มบ่ามเดินตามรอยเท้าเพียงสายเดียว
เหยื่อย่อมเคลื่อนไหว ร่องรอยย่อมหลอกลวง หากไม่มองทิศทางลมและทางถอยให้ชัดเจน ไล่ตามไปจนสุดท้าย สิ่งที่รออยู่อาจไม่ใช่เนื้อสัตว์ แต่อาจเป็นปากที่มีเขี้ยวก็เป็นได้
กู้ฝานระงับลมหายใจ วางกระบุงไม้ไผ่ไว้ด้านหลัง กำก้อนหินสองสามก้อนไว้ในมือ แล้วซุ่มอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้
การรอคอยครั้งนี้กินเวลานานมาก เสียงนกร้องดังขึ้นเป็นครั้งคราวในป่าไพร ไกลออกไปยังมีเสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหักแว่วมาเบา ๆ
แต่จนกระทั่งดวงอาทิตย์เคลื่อนจากยอดไม้ด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง เบื้องหน้าก็ยังไม่มีเหยื่อปรากฏตัว
กู้ฝานไม่ได้หงุดหงิดเพียงเพราะต้องรอเก้อ เขาแค่ขยับขาที่เริ่มชาเล็กน้อย แล้วแบกกระบุงไม้ไผ่ขึ้นหลัง เดินตามรอยต่อไป
ยิ่งเดินไปข้างหน้า รอยกีบก็ยิ่งจางลง
ร่องรอยไม่กี่จุดสุดท้ายหายไปบนเนินเขาที่เต็มไปด้วยเศษหิน จากนั้นก็แยกทิศทางไม่ออกอีก
กู้ฝานยืนนิ่ง ลูบคางเบา ๆ สายตากวาดผ่านทางสัตว์หลายสายที่แยกออกจากกันทีละทาง สุดท้ายก็ไม่ได้เสี่ยงไล่ตามไปอย่างบุ่มบ่าม
แม้เขาจะมีเรี่ยวแรงมาก แต่ก็ไม่ใช่แผนที่มีชีวิตของซานหลิน
เหยื่อก็ไม่ได้จะเดินมาส่งถึงหน้าประตู เพียงเพราะเขาเข้าป่า
ครั้งก่อนที่ล่ากวางป่าได้ อาศัยรอยกีบที่ฝนทิ้งไว้ ทำเลริมสระน้ำที่เหมาะแก่การซุ่มรอ และความอดทนที่มากพอ
วันนี้ร่องรอยขาดหายไป ก็แปลว่าโชคยังมาไม่ถึง
หากฝืนไล่ตามเข้าไปในหุบเขาที่ไม่คุ้นเคย นอกจากอาจกลับมือเปล่าแล้ว ยังอาจเสียเวลาลงเขาอีกด้วย
กู้ฝานหยิบแผ่นแป้งธัญพืชหยาบออกมากัดสองคำ แล้วเลือกเส้นทางบนเขาที่ราบเรียบกว่าเดิม