“พี่ฉางเหอ สายของกู้ต้าชาน บัดนี้บุรุษที่เหลือสายเลือดโดยชอบธรรมอยู่ ก็มีเพียงฝานเอ๋ยทางเรือนใหม่เท่านั้น” กู้โช่วอี้เคาะกล้องยาสูบเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
กู้ฉางเหอพ่นควันออกมาคำหนึ่ง “ฝานเอ๋ยทำหนังสือตัดขาดญาติไปนานแล้ว ในศาลก็มีคำตัดสินชัดเจน”
“บ้านเดิมเคยปฏิบัติต่อสายใหญ่เช่นนั้น บัดนี้ยังจะให้เขากลับมาโปรยกระถางอีก ชายชราอย่างข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
“แต่คนตายเป็นใหญ่!” กู้โช่วอี้ถอนใจกล่าว “หากกู้ต้าชานยังเข้าสุสานบรรพบุรุษไม่ได้ คนนอกหมู่บ้านก็มีแต่จะชี้หน้าด่าตระกูลกู้แห่งหมู่บ้านชิงฉือของเรา
“ว่าบทลงโทษของตระกูลเสื่อมทราม เครือญาติไม่ปรองดองกัน ไปเถอะ ต่อให้ต้องฝืนใจไปก็ต้องไปสักเที่ยว”
ทั้งสองจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วฝืนใจเดินไปยังเรือนใหม่ทางเหนือของหมู่บ้าน
ภายในลานเรือนใหม่ อาเยียนสวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ยืนข้างโต๊ะหิน รินชาที่อุ่นไว้ลงในถ้วยเคลือบขาว
“ท่านสามี โคลนที่ติดมาจากทุ่งนา อาเยียนปัดออกให้หมดแล้ว” อาเยียนยิ้มตาหยี ยื่นถ้วยชาให้กู้ฝาน พลางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “ท่านพักสักหน่อยเถิด วันนี้อย่าทำให้ตนเองเหนื่อยอีกเลย”
กู้ฝานรับถ้วยมาจิบหนึ่งคำ แววตาอ่อนโยน “อยู่บ้านไม่ต้องวุ่นวายถึงเพียงนี้ หากหว่านหวานตื่นแล้ว ก็ให้แม่นมอู่อุ้มมาเถิด”
อาเยียนเอนกายพิงข้างกู้ฝาน มือเรียวเกี่ยวแขนเสื้อของเขาไว้ กล่าวอย่างออดอ้อน “อาเยียนไม่เหนื่อย ขอเพียงเห็นท่านสามีสบายดี ในใจก็หวานชื่นไปหมดแล้ว”
เสียงฝีเท้าดังมาจากทางประตูเรือน
กู้ฝานเงยหน้าขึ้น เห็นกู้ฉางเหอกับกู้โช่วอี้ยืนอยู่นอกธรณีประตู สีหน้ากระอักกระอ่วน